اختلال های مرتبط با رشد از نظر روانشناختی

اختلال های مرتبط با رشد

اختلال های رشد فراگیر با چندین اختلال در زمینه های متعدد رشد (مانند تعامل اجتماعی، یا مهارت های ارتباطی) یا وجود رفتار، تمایلات و فعالیت های عجیب و غریب مشخص می شوند. شایع ترین این اختلال ها، اختلال اوتیستیک است که با اختلال شدید در توانایی ارتباط برقرار کردن با دیگران مشخص می شود. شواهدی که به الگوهای وراثت خانوادگی اشاره دارند، به علاوه تحقیقات مربوط به اندازه و ساختار مغز، از نظریه ای که اعلام می دارد اختلال های اوتیستیک علت زیستی دارد، حمایت میکنند. گرچه نظریه های روان شناختی نمی توانند علت های اختلال اوتیستیک را توجیه کنند اما این رویکردها در رابطه با مداخله ها، مخصوصاً آنهایی که ابزارهای لازم را برای تغییردادن رفتارهای ناسازگارانه ی افراد اوتیستیک در اختیار والدین و معلمان قرار می دهند، با ارزش هستند.

مجموعه ی دیگری از اختلال های مرتبط با رشد، از اختلال هایی تشکیل می شوند که با مشکلاتی در یادگیری، ارتباط، یا مهارت های حرکتی مشخص می شوند. اختلال یادگیری عبارت است از تأخیر یا نارسایی در مهارت تحصیلی که زمانی آشکار می شود که پیشرفت فرد در آزمون های استاندارد بطور قابل ملاحظه ای پائین تر از حدی است که سایر افراد قابل مقایسه از لحاظ سنی، تحصیلی و سطح هوش انتظار می روند.     اختلال های ارتباطی با اختلال در بیان یا درک زبان مشخص می شوند. نوع اصلی اختلال مهارت های حرکتی، اختلال هماهنگی حرکتی است که با اختلال بارز در رشد هماهنگی حرکتی مشخص می شود. اغلب         اختلال های مرتبط با این طبقات، مبنای عصب شناختی دارند که علت های آنها متفاوت است؛ مثلاً واردشدن آسیب هنگام رشد جنینی یا تولد یا آسیب جسمانی و اختلال جسمانی می توانند آنها را ایجاد کنند.

اختلال کاستی توجه/ بیش فعالی (ADHD) عبارتست از بی توجهی و بیش فعالی- تکانشگری. بی توجهی با رفتارهایی چون بی دقتی، فراموشکاری در فعالیت های روزمره، و سایر مشکلات توجه مشخص     می شود. عنصر بیش فعالی تکانشگری به خرده تیپ های بیش فعالی و تکانشگری تقسیم می شود. بیش فعالی با ناآرامی- بی قراری، دویدن های نامناسب، اشکال در بازی کردن آرام، و پرحرفی مشخص می شود. تکانشگری در افرادی مشاهده می شود که پاسخ ها را می پرانند، نمی توانند منتظر نوبتشان بمانند، و برای دیگران تولید مزاحمت می کنند. اختلال های دیگری که رفتار ایذایی کودکان را در بردارند، اختلال سلوک و اختلال لجبازی و نافرمانی را شامل می شوند. کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلال سلوک مکرراً و بطور مداوم، حقوق دیگران را نقض می کنند، درحالیکه افراد مبتلا به اختلال لجبازی و نافرمانی، الگوی رفتار منفی گرایی، خصمانه و نافرمانی نشان می دهند که مشکلاتی در خانواده و مدرسه به بار می آورد. درباره ی علت ها و مداخله های ADHD پژوهش زیادی شده است بطوریکه پژوهشگران به نابهنجاری عصب شناختی مرتبط با عوامل ژنتیکی توجه خاصی مبذول داشته اند. نابهنجاری عصب شناختی احتمالاً به اختلال در بازداری رفتاری و کنترل شخصی منجر می شود. به مرور زمان، کودک متحمل شکست و آشفتگی های خانوادگی می شود که مشکلات شخصی را تشدید می کنند. درمان کودکان مبتلا به ADHD معمولاً داروها را شامل می شودکه رایج ترین آنها متیل فنیدیت است. فنون روان شناختی، مخصوصاً آنهایی که براساس اصول رفتاری قرار دارند، جنبه های مهمی از مداخلات محسوب می شوند که هدف آنها این است که به افراد مبتلا به ADHD کمک شود بر رفتار و توجه خود کنترل کسب کنند.

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   نقش سایکولوژی شناختی در مدل های استرس

پژوهشگران و متخصصان بالینی به چند اختلال دیگر توجه زیادی کرده اند. اختلال اضطراب جدایی عبارت است از تجربه اضطراب شدید و نامناسب درباره ی جدایی از خانه یا مراقبان. از جمله اختلال های خوردن کودکی، اختلال هایی مانند هرزه خواری، اختلال تغذیه نوباوگی و یا اوایل کودکی و اختلال نشخوار هستند. اختلال های تیک، مانند اختلال تورت (توره)، حرکات بدنی یا بیان های کلامی را شامل می شوند. اختلال اهی دفع، مانند بی اختیاری دفع و بی اختیاری ادرار، با ناتوانی در نگهداشتن خود در مرحله سنی مناسب، مشخص می شوند. اختلال دلبستگی واکنشی نوعی آشفتگی شدید در توانایی برقرار کردن ارتباط با دیگران است. افراد مبتلا به اختلال های حرکت کلیشه ای، به حرکات بدنی مکرر و ظاهراً تحریک شده می پردازند. کسانیکه به لالی گزینشی مبتلا هستند، از صحبت کردن در برخی موقعیت ها، مثلاً در مدرسه خودداری می کنند.

اختلال های مرتبط با پیری و شناختی

اختلال های شناختی (که قبلاً دلیریوم، زوال عقل یادزدودگی و سایر اختلال های شناختی نامیده             می شدند)، آنهایی هستند که ویژگی اصلی شان اختلال شناختی ناشی از علت هایی مانند ضربه ی مغزی، بیماری، یا قرار گرفتن در معرض مواد مسموم کننده می باشند.

دلیریوم حالتی موقتی است که طی آن، افراد دچار تیرگی هشیاری می شوند و نمی دانند چه اتفاقی افتاده است و نمی توانند تمرکز یا توجه کنند. آنها به تغییرات شناختی ای دچار می شوند که د رآنها حافظه شان در هم برهم است و گم گشته هستند، و امکان دارد نشانه های دیگری هم مانند گفتار بی سروته، هذیانها، توهمات و آشفتگی هیجانی داشته باشند. دلیریوم، که تغییر در سوخت و ساز مغز آنرا ایجاد میکند، می تواند از عوامل گوناگونی بوجود آید که مسمومیت ناشی از مواد یا ترک ،ضربه به سر، تب شدید، کمبود ویتامین از جمله ی آنها هستند. شروع آن معمولاً سریع و دوره ی آن کوتاه است.