مقاله رایگان درمورد سرمایه گذاری، نیروی کار، اوراق قرضه، سهامداران

آن می توان در اجرای طرحهای توسعه شرکتهای دایر برای تأمین قسمتی از هزینه های ثابت طرح و یا تأمین بخشی از سرمایه در گردش استفاده کرد.
۲- منابع خارجی که می توان به دو دسته تفکیک کرد، یک منابعی که مستقیماً در اختیار مؤسسه قرار می گیرد، مانند فروش مستقیم سهام و دیگر منابعی که می توان از طریق مؤسسه‎های واسطه مالی مانند بانکها فراهم کرد.۱۱۷
منابع خارجی برای تأمین مالی طرح را به شرح ذیل می توان عنوان نمود:
۱- حقوق مالی صاحبان طرح که از طرف سرمایه گذاران علاقمند که گاهی شامل بخش عمومی نیز می شود، فراهم می شود. شکل حقوقی تدارک سرمایه مانند سرمایه گذاری فردی، مشارکت، شرکت سهامی، شرکت تضامنی و غیره به شرایط خاص و قوانین جاری کشور بستگی دارد.
۲- فروش سهام برای جلب سرمایه های خصوصی باید صاحبان این سرمایه ها را در مورد مزایای سرمایه گذاری در طرح آگاه کرد. بطوریکه درباره ایمن بودن سرمایه هایشان مطمئن شده و به سرمایه گذاری تشویق شوند.
۳- اخذ وام در قبال طرحهای سرمایه گذاری مفید و مطالعه شده و مورد تأیید بانکهای تخصصی از این بانکها وام گرفته می شود. بدین منظور طرح سرمایه گذاری از طریق تدوین مجموعه مشخصات طرح و ارزیابی و تأئید آن، مورد سنجش قرار گرفته و براساس آن وام بلندمدت با شرایط مناسب در اختیار درخواست کننده وام قرار می گیرد.
۴- راه دیگر تأمین مالی طرح وام گیری از طریق انتشار و فروش اوراق قرضه است. موقعیت افرادی که به مؤسسه وام داده و اوراق قرضه دریافت می دارند. بدین صورت است که آنها ضمن دریافت سود سرمایه خود، هنگامی تصفیه شرکت نیز سرمایه خود را بازپس می گیرند. بعلاوه چون وام اعطایی آنان در مقابل یک تضمین (وثیقه) ملکی از اموال شرکت پرداخت می‎شود از ایمنی بیشتری برخوردار است. بنابراین چنانچه مبلغ وام متناسب با دارائی کل شرکت باشد خطری متوجه سرمایه آنان نخواهد شد.۱۱۸
در بسیاری از کشورها بانکها، شرکتهای بیمه و صندوق های بازنشستگی می توانند اوراق قرضه خریداری کنند ولی اجازه خرید سهام را ندارند. اینگونه مؤسسه ها منابع خوبی برای طرحهای سرمایه گذاری بویژه طرحهای مورد تأیید بانکهای تخصصی هستند. دولت نیز در صورتیکه طرح را مفید تشخیص دهد، بطور مستقیم با غیرمستقیم اوراق قرضه را خریداری می کند. در مواردی ممکن است استرداد سرمایه یا پرداخت سود آن (یا هر دو) توسط دولت یا یک بانک تخصصی دولتی تضمین شود که در این صورت امکان فروش اوراق قرضه افزایش خواهد یافت. گاه مؤسسه تضمین کننده به خاطر پذیرش نوعی مخاطره، در مقابل تضمین تقاضای نوعی پاداش خواهد کرد. بانکهای تخصصی از طریق تضمین اوراق قرضه می توانند امکانات خود را در زمینه حمایت از طرحهای صنعت یا کشاورزی و غیره چندین برابر نمایند.۱۱۹
دیدگاه صاحبان طرح در مورد گرفتن وام یا فروش سهام بطور کلی این است که نکات مثبت تحصیل سرمایه از طریق فروش سهام زیاد است، زیرا مادام که سودی بدست نیامده است پولی به سهامداران پرداخت نمی شود و این امکان نیز وجود دارد که سهامداران چیزی غیر از پول نیز به طرح کمک کنندو کمک واقعی را برای پیشرفت طرح بدهند. در واقع سهامداران شرکاء طرح محسوب می شوند و بنابراین در رونق طرح سهیم بوده و نقش سهامدار را می توانند ایفا کنند در مورد گرفتن وام می توان گفت در صورتیکه نسبت درصد سود سرمایه گذاری طرح به میزان قابل توجهی بیشتر از نرخ بهره وام باشد گرفتن وام برای طرح سودمندتر خواهد بود.۱۲۰
وام دهندگان و خریداران سهام که در یک طرح سرمایه گذاری مشارکت می کنند به موارد زیر توجه دارند. طرحی که در آن شرکت می کنند کاملاً بررسی شده واز نظر فنی، اقتصادی و مالی بر پایه صحیح متکی باشد (شکست طرح چه برای خریدار سهام و چه برای وام دهنده زیان آور است). وام دهنده قبل از دادن وام باید از وضع مالی طرح اطمینان حاصل کند. زیرا چنانچه مطلع شود که وام گیرنده از پرداخت قسمت معینی از سرمایه طرح عاجز است حتی از وارد شدن به مذاکره برای اعطای وام، خودداری خواهد کرد. وام دهندگان انتظار دارند که وام گیرنده لااقل یک مقدار معینی (از ۳۵ تا ۵۰ درصد) از سرمایه طرح را خود تأمین کند تا بتوانند طرح را در نظر اعطای وام به آن قابل قبول بدانند. وام دهندگان و یا خریداران سهام باید اطمینان داشته باشند که با توجه به اوضاع مشابه به سرمایه بکار گرفته شده آنان، حداقل سود تعلق خواهد گرفت. وام دهندگان و خریداران سهام به مسئله اداره طرح (مدیریت) توجه فوق العاده دارند. خصوصاً در مورد جلب سرمایه خارجی به نظر می رسد شرایط زیر نیز بایستی در کشور موجود باشد، وجود امنیت قضایی، ثبات و قدرت دولت نبود خطرهای ناشی از تهاجم نظامی و اغتشاش، ثبات ارزش پول جاری کشور، وجود قوه ابتکار، هوش و نیروی کار در محیط برای پیشرفت طرح، وجود یک دولت کاردان و دارای برنامه، هر وام دهنده ای مایل است با مراجعه به ارقام واقعی ارائه شده، مطمئن شود که طرح مورد مطالعه او از حداقل شرایط و ملاکهای یک طرح سالم سرمایه گذاری به شرح زیر، برخوردار است. رقم مربوط به کل سرمایه گذاری طرح، منطقی و کامل بوده و به اندازه کافی در مورد آن جانب احتیاط رعایت شده است، کلیه نیازهای مالی طرح، حقیقی برآورد شده است. هزینه ها و درآمدهای طرح دقیق و مورد اعتماد بوده و در شرایط موجود با واقعیت تطبیق می کند، طرح خواهد توانست هنگام بهره برداری اقساط اصل و فرع وامهای خود را پرداخت کند و در این محاسبه ها جانب احتیاط رعایت شده است طرح با ظرفیت واقعی خواهد توانست تمام هزینه های جاری را تأمین کرده و سود مناسبی نیز به سهامداران پرداخت کند. برنامه مالی پیش بینی شده برای طرح به ترتیبی است که طرح وجوه مورد نیاز را در زمانهای لازم در اختیار خواهد داشت.۱۲۱
آدام اسمیت اندیشمند قرن هیجدهم، در فرایند رشد، برای انباشت سرمایه با سرمایه گذاری اهمیت خاصی قائل است زیرا سرمایه تعیین کننده اصلی تعداد کارگزاران مولد و مفیدی است که بکار گمارده می شوند. نیروی کار بوسیله سرمایه به حرکت درمی آید. انباشت سرمایه امکان افزایش جمعیت و نیروی کار را فراهم می آورد، کارگزاران را به تجهیزات بهتر مجهز می کند و مهمتر از همه امکان تقسیم کار گسترده را امکان پذیر می سازد. بدین ترتیب انباشت سرمایه، هم به افزایش تولید کل و هم به تولید سرانه کارگر (بهره وری کار) کمک می کند. او می گوید زیربنای انباشت سرمایه، در حقیقت صرفه جویی، یا پس انداز است و از نظر اسمیت زمانی تأمین می شود که ارزش قابل مبادله تولید سالانه بیش از ارزش مصرف سالانه باشد. وی می گوید: سرمایه در اثر صرفه جویی زیاد می شود و در اثر اسراف و ولخرجی و خلاف کاری از بین می رود. آنچه را که شخص از درآمد خود پس انداز می کند به سرمایه خود می افزاید و یا شخصاً آن را برای استخدام کارگر مولد بیشتر، مورد استفاده قرار می دهد و یا با قرض دادن آن در ازای بهره یا در حقیقت سهمی از سود به شخص دیگر وی را قادر می سازد به چنین کاری دست زند. همانگونه که سرمایه یک فرد فقط از طریق پس انداز بخشی از درآمد سالانه تأمین می شود، سرمایه یک جامعه نیز که مساوی مجموع سرمایه افرادی است که آن جامعه را تشکیل داده اند، تنها به طریق فوق الذکر افزایش می یابد.۱۲۲
هر ولخرجی، دشمن عامه و هر فرد صرفه جو، خیرخواه عامه است. حتی اگر در وضعیت رو به پیشرفت نیز دستمزدها افزون بر مخارج حداقل معیشت باشد، باز هم تفاوت ، آنقدر زیاد نیست که به کارگران، اجازه پس انداز دهد، بنابراین بخش زیادی از آنچه به ذخیره سرمایه یک کشور اضافه می شود بایستی از محل درآمد کارآفرینان صاحب کسب و یا زمین داران، فراهم شده باشد. از نظر اسمیت، رابطه میان رشد و برابری چنان است که نمی توان تولید ملی را افزایش داده و در عین حال سهم بیشتری به فقر بخشید. بنابراین افزایش در سهم سود، کلید افزایش نرخ پس انداز است.۱۲۳
«اسمیت» از سیاست پس انداز اجباری توسط دولت از طریق مالیات گیری، به هیچ وجه حمایت نمی کند. در حقیقت ولخرجی های دولتی، دشمن صرفه جویی های خصوصی است و کلاً یا تقریباً همه درآمد در اکثر کشورها در فعالیتهای غیر مولد بکار گرفته می شود. برعکس اسمیت معتقد بود وقتی سرمایه در مسیری بکار گرفته شود که بالاترین درآمد را برای کلیه افراد کشور فراهم آورد، به نحوی که قادر باشند بالاترین پس انداز را ایجاد نماید، انباشت سرمایه، می تواند سریع ترین رشد را داشته باشد. هنگامی که سرمایه گذاران، آزاد باشند تا براساس منافع خودشان در جستجوی دستیابی به بهترین بازده، سرمایه گذاری کنند، این نتیجه حاصل می شود. بنابراین بالاترین جسارت و وقاحت پادشاهان و وزراء (بزرگترین ولخرجان جامعه) این بود که وانمود می کردند، ناظر بر رفتار اقتصادی مردم هستند.۱۲۴
در وضعیت رو به پیشرفت، فرایند رشد دائماً خود را تقویت می کند. مادامی که رشد در ثروت تولید ناخالص ملی سود را افزایش دهد پس انداز و انباشت سرمایه بیشتر شده و نهایتاً رشد بیشتری حاصل می شود. انباشت سرمایه، تقاضا برای نیروی کار را افزایش داده و نیروی کار اضافی به اشتغال مولد جذب می شود.۱۲۵
یکی از علمای اقتصادی بنام «راگنار نرکس»۱۲۶ می گوید: تشکیل سرمایه هسته مرکزی رشد اقتصادی در کشورهای توسعه نیافته است و این مناطق به اصطلاح توسعه نیافته در مقایسه با کشورهای پیشرفته جمعیت و منابع طبیعی شان از سرمایه آنها بیشتر است. او سرمایه را شرط لازم پیشرفت معرفی می کند.۱۲۷
آدام اسمیت در بحث خود به دو نکته اشاره می کند که یکی امساک و دیگری اسراف است. به عقیده وی امساک موجب افزایش سرمایه و زمینه ساز صنعتی شدن بیشتر خواهد شد و صنعتی شدن نیز موجب سودآوری بیشتر می گردد. بنابراین به عقیده اسمیت صنعتی شدن سودآوری نمی کند بلکه اصولاً امساک و پس انداز است که موجب افزایش سرمایه و سودآوری می شود. متقابلاً اسراف موجب محدود شدن پیشرفت می گردد. وی معتقد است که دستگاههایی مثل دستگاه قضایی، دربار و کلیساها جزو بخشهای غیر مولد جامعه هستند و اسراف کننده آنها مصرف کنندگان بی خاصیتی از نظر تولید هستند. آدام اسمیت تأکید می‎کند. ملتهای بزرگ هرگز به دلیل فعالیت بخش خصوصی با فقر و ورشکستگی روبرو نمی‎شوند در حالی که گاه به دلیل اسراف و سوء مدیریت بخش دولتی با ورشکستگی و فقر دست به گریبان می شوند و این زمانی است که مجموع یا تقریباً درآمد دولتی صرف نگهداری نیروهای غیر مولد می شوند. به عقیده وی آن نیروی کار مولد است که ارزشی به شیئی که روی آن کار می کند، اضافه نماید. مثلاً صنعتگر به مولدی که روی آن کار می کند ارزشی معادل نیاز خود و سود کار فرمایش اضافه می کند و لذا مولد است. خدمات کسانی مثل پادشاه مأموران عدلیه، نظامیان و نیروی دریایی با وجود اینکه قابل احترام و مفید و

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   پایان نامه با واژگان کلیدیکیفیت سود، ضریب واکنش سود، اندازه شرکت، سرمایه گذاران

دیدگاهتان را بنویسید