منابع و ماخذ پایان نامه معنی داری، مواد غذایی، بهبود عملکرد، دی اکسید کربن

رد.
اکتومیکوریزا و اندومیکوریزا در کشاورزی و جنگل داری مهم هستند. در ابتدا کود زیستی میکوریزا برای تولید محصولات اقتصادی از قبیل درختان میوه (دوریان۴۷, لونگان۴۸، آلوچه شیرین، منگوستین۴۹، خربزه درختی) مورد استفاده قرار می گرفت. در حال حاضر کود زیستی می تواند برای سبزیجات هم استفاده شود (مورتون و همکاران۵۰، ۲۰۰۱). قارچ میکوریزا آربسکولار (FAM) (یا میکوریزا آربسکولا- وزیکولار VAM) متعلق به شاخه گلومرومیکوتا همزیست هایی با ریشه گیاهان زمینی هستند. در حال حاضر نه تنها سبب بهبود تغذیه فسفر میشوند بلکه سبب افزایش مقاومت به تنش خشکی و بیماری می شود (سایتو و ماروموتو۵۱، ۲۰۰۲).
۱۳-۲ مزایای همزیستی میکوریزا
قارچهای میکوریزا نقش بسیار مهمی در افزایش رشد و عملکرد گیاهان دارند و یکی از دلایل مهم آن افزایش در تامین فسفر گیاه میزبان است. گیاهان دارای همزیستی میکوریزایی می توانند جدب و تجمع فسفر را نسبت به گیاهان غیر میکوریزایی بهتر انجام دهند. نشان داده شده است که گیاهان تلقیح شده با قارچهای اندومیکوریزا به برخی از بیماریهای ریشه مقاوم تر هستند (نوریس۵۲ و همکاران،۱۹۹۲).
همزیستی میکوریزا سبب افزایش سطح ریشه برای جذب آب و مواد غذایی می شود. استفاده از میکوریزا به عنوان کود زیستی سبب بهبود افزایش انشعاب ریشه می شود و هیف میکوریزا ریشه را قادر می سازد تا با منطقه وسیع تری از خاک در تماس باشد (ساواکی۵۳،۱۹۹۸).
برخی از مزایای همزیستی با قارچهای میکوریزا شامل موارد زیر می باشد (سایتو و ماروموتو، ۲۰۰۲):
این امکان را برای گیاهان فراهم می کند که عناصر غذایی خاک تثبیت شده را بهتر جذب کنند.
افزایش رشد گیاه، بهبود عملکرد محصول و افزایش درآمد برای کشاورزان
بهبود مقاومت گیاهان به پوسیدگی ریشه و بیماری پوسیدگی یقه
قارچهای میکوریزا می توانند به صورت کود زیستی همراه با دیگر مواد شیمیایی کشاورزی استفاده شود.
۱۴-۲ همزیستی میکوریزایی در درختان میوه
گزارش شده است قارچهای میکوریزای تلقیح شده در ریزوسفر دانهالهای بادام در گلدانها رشد و تغذیه را تحریک کرد. غلظت فسفر در بافت برگ گیاهان بدون میکوریزایی نسبتا کم بود، حتی وقتی که گیاهان دز زراعی از کود فسفر را دریافت کردند، همچنین پیشنهاد شده است همزیستی ریشه با قارچ وزیکولار- آربسکولار میکوریزا (VAM) باعث افزایش توانایی درختان بادام برای جذب مواد غذایی می شودو پیشنهاد شده است این درخت مانند بسیاری از درختان میوه دیگر، تا حد زیادی برای رشد مناسب وابسته به میکوریزا می باشد. فعالیت میکوریزا همچنین در توزیع مواد خشک بین ریشه و شاخساره مؤثر است. وابستگی میکوریزایی با گیاه میزبان باعث کاهش نیاز به مصرف سطوح کودی می شود (رولند و همکاران۵۴، ۱۹۸۲). تولید پایه های میکوریزایی در خزانه با انتخاب قارچ موثر ممکن است موفقیت در استقرار نهال را بهبود بخشد، زیرا گزارش شده است تلقیح میکوریزایی تنش ناشی از انتقال نهال درختان را کاهش می دهد (ماتوسویک و همکاران۵۵، ۱۹۹۷).
قارچ میکوریزا آربسکولار می تواند با ریشه ۸۰ درصد گیاهان همزیستی برقرار نماید که باعث افزایش جذب آب و مواد غذایی از خاک برای گیاهان میزبان می شود. در یک آزمایش گلدانی، اثر همزیستی میکوریزا در دانهالهای هلو تلقیح شده با سه گونه قارچ همزیست Glomus mosseae، G. versiforme و Paraglomus occultum مورد مطالعه قرار گرفت. پس از صد روز نتایج نشان داد همزیستی میکوریزایی سبب بهبود معنی دار شاخص های رشد، شامل ارتفاع گیاه، قطر ساقه، شاخساره، ریشه یا وزن خشک کل شد. غلظت پتاسیم، کلسیم، منیزیم، آهن و روی در برگها و ریشهها و غلظت مس و منگنز در ریشه دارای همزیستی میکوریزایی نسبت به گیاهان غیر میکوریزایی بالاتر بودند. نقش مفید میکوریزا روی جذب ماده غذایی به طور کلی در تیمارهمزیستی با قارچ G. mosseae بهتر بود. پیشنهاد شده است قارچ میکوریزا آربسکولار سبب بهبود عملکرد رشد و توانایی جذب عناصر غذایی در دانهالهای هلو گردید (ویو و همکاران۵۶، ۲۰۱۱). در مطالعه ای که روی تلقیح میکوریزایی در پسته انجام شد، نتایج نشان داد اثرات تلقیحات میکوریزایی روی غلظت های فسفر و پتاسیم برگ گونههای پسته استفاده شده از نظر آماری معنی دار نبود، با این حال پیشنهاد شده است تلقیح میکوریزایی در محیط رشد سبب بهبود جذب غذایی، اساسا فسفر می شود (موتوسویک و همکاران، ۱۹۹۷). جذب فسفر و روی در نهالهای گیلاس پس از تلقیح قارچ میکوریزا آربسکولار افزایش معنی داری داشت. دانهال های دارای همزیستی میکوریزایی غلظت عناصر بیشتری از فسفر و روی نسبت به گیاهان بدون میکوریزا داشتند، همچنین قارچ میکوریزا آربسکولار اثرات مفید روی رشد و سلامتی گیاه می گذارد، پس مدیریت مناسب از این همزیستی می تواند سبب کاهش رضایت بخش استفاده از کودهای شیمیایی و آفت کش ها شود (یلدیز اکاکاسر و همکاران۵۷، ۲۰۰۱۱). اورتاس۵۸ (۲۰۰۸) گزارش داد گیلاس در شرایط مزرعه و گلخانه که دارای چندین گونه گیاهی تلقیح شده با میکوریزا وجود دارد قابلیت دسترسی بالایی از فسفر و روی نسبت به گیاهان بدون میکوریزا دارند. اورتاس (۲۰۰۲) گزارش داد همزیستی قارچ میکوریزا سبب افزایش معنی داری در جذب فسفر و روی در مرکبات شد. گزارش گردیده است قارچ میکوریزا آربسکولار سبب افزایش دریافت عناصر غذایی فسفر، روی، سدیم، مس و دیگر یون ها (کلارک و زتو۵۹، ۲۰۰۰) و کاهش تنش های محیطی و زراعی (جفریس و همکاران، ۲۰۰۳) از طریق ناحیه مؤثر ریشه و نفوذ سوبسترا و فعال سازی و دفع آنزیم های گوناگون توسط هیف های این قارچ می شود (مارسشنر۶۰، ۱۹۹۵؛ اسمیت و رید۶۱، ۱۹۹۷).
۱۵-۲ اثر میکوریزا بر شاخصهای رشد رویشی
در آزمایشی که در مورد رشد و جذب عناصر غذایی تحت تاثیر قارچ میکوریزا آربسکولار در هلو انجام شد مشخص گردید تلقیح ریشه دانهال هلو با قارچ میکوریزا سبب افزایش عملکرد رشد دانهال​های هلو تحت گردید (ویو و همکاران، ۲۰۱۱). همچنین گزارش گردیده است دانهال​های هلو دارای همزیستی میکوریزایی در مقایسه با تیمار بدون میکوریزا دارای گیاه بلندتر، ساقه قطورتر و شاخساره و ریشه یا وزن خشک کل بیشتری داشت (ویو و همکاران، ۲۰۰۷).
ریشه  دانهال​های گیلاس تلقیح شده با قارچ میکوریزا آربسکولار توسعه ریشه بیشتری​ نسبت به دانهال​های شاهد داشتند (یلدیز اکاکاسر و همکاران، ۲۰۰۱۱). دانهال​های پسته که با میکوریزا تلقیح شده بود توسعه ریشه بیشتری نسبت به دانهال​های شاهد داشت (کاگلر و اگان۶۲، ۲۰۰۶). در پسته وحشی گونه P. terebinthus تلقیح میکوریزایی سبب افزایش معنی دار ارتفاع گیاه در مقایسه با دانهال​های شاهد شد، ولی اثر معنی داری بر ضخامت ساقه دانهال​های پسته نداشت (کاگلر و اگان، ۲۰۰۶). بررسی تاثیر قارچ میکوریزا بر رشد و عملکرد درخت آلو رقم‘ Cacanska lepotica’ و درخت گیلاس رقم ‘Schattenmorelle’ نشان داد سه سال بعد از کاشت، درختان آلو تلقیح شده با قارچ میکوریزا بزرگتر و قدرت رشد بیشتری داشتند، در درختان گیلاس تفاوتی در رشد بعد از استفاده از قارچ میکوریزا مشاهده نشد. عملکرد بیشتر میوه در درختان آلو و گیلاس در تلقیح با قارچ میکوریزا مشاهده شد (سلاوومیر و الکساندر۶۳، ۲۰۱۰). تلقیح دانهال​های هلو با قارچهای Glomus mosseae و G. versifovm سبب افزایش معنی​دار برگ، ساقه، ریشه و وزن تازه کل در مقایسه با تیمار بدون قارچ میکوریزا آربسکولار شد (ویو و همکاران، ۲۰۱۱). کلنیزاسیون میکوریزا آربسکولار در دانهال​های Prunus cerasifera سبب افزایش وزن ساقه، برگ، ریشه، سطح برگ، طول ریشه و سطح ویژه برگ شد و سبب کاهش نسبت طول ریشه / سطح برگ، نسبت وزن ریشه / شاخساره و طول ویژه ریشه شد (برتا و همکاران۶۴، ۱۹۹۵). همچنین گزارش گردیده است کلنیزاسیون میکوریزا آربسکولار سبب افزایش شدت شاخه​دهی در کل طبقات ریشه با اثر گذاشتن آشکار روی اولین دسته ریشه​های جانبی شد (برتا و همکاران، ۱۹۹۵).
۱۶-۲ اثر میکوریزا بر خصوصیات بیوشیمیایی
آزمایشی که در مورد دانهال​های پسته انجام شد مشخص گردید که تلقیح دانهال​های پسته با قارچ گونه Glomus caledonium سبب افزایش در محتوای قندهای احیایی در این دانهال​ها شد. همچنین گزارش گردیده تلقیح میکوریزایی روی وضعیت کربوهیدرات​ها در گیاهانی از قبیل مرکبات (نمیک و گوی۶۵، ۱۹۸۲)، انگور (شیوچین و همکاران۶۶، ۱۹۸۸) و آوکادو (دا سیلویرا و همکاران۶۷، ۲۰۰۲) اثرات مثبت داشته است.
میکوریزا میتواند فرآیند فیزیولوژیکی از قبیل کارایی جذب آب، میزان هدایت روزنهایی، تعرق و نسبت تبادل دی اکسید کربن را در گیاهان میزبان تغییر دهد (رویز لوزانو و همکاران۶۸، ۱۹۹۶). همچنین میتواند تنظیم اسمزی را از طریق ذخیره قند های محلول در سلول​های ریشه بهبود بخشد (فنگ و همکاران۶۹، ۲۰۰۲). تلقیح دانهال​های هلو با قارچ گونه​های Glomus به طور معنی دار سبب افزایش غلظت ساکارز ریشه و برگ و همینطور غلظت گلوکز ریشه نسبت به دانهال​های شاهد شد. در مقایسه با تیمار بدون همزیستی میکوریزا، گونه​هایGlomus mosseae و G. versiform به طور کلی سبب افزایش جذب گلوکز و ساکارز گردید. جذب ساکارز یا گلوکز به طور معنی دار با طول ریشه و مساحت سطح ریشه همبستگی داشت، همچنین نتایج نشان داد که قارچ میکوریزا آربسکولار سبب تغییراتی در ساختار سیستم ریشه دانهال​های هلو گردید که به گونههای قارچ وابسته و مربوط به جذب گلوکز و ساکارز می باشد (ویو و همکاران، ۲۰۱۱). گونه​های قارچ Diversispora sporca، G. versiforme، G. mosseae و Paraglomus occultum به طور آشکار ساکارز ریشه، گلوکز برگ و ریشه و تخصیص ساکارز به ریشه را افزایش داد، اما تخصیص گلوکز به ریشه را کاهش داد (زئو و ویو۷۰، ۲۰۱۱).
۱۷-۲ اثر میکوریزا بر رنگدانههای فتوسنتزی برگ
رنگیزه‌های فتوسنتزی نقش کلیدی در حفظ ظرفیت فتوسنتز در بسیاری از گیاهان را دارند (دابی۷۱، ۲۰۰۵ ). در آزمایشی که بر روی چهار ژنوتیپ بادام و قارچ میکوریزا صورت گرفت، گزارش شد در گیاه بادام میزان کلروفیل کل در گیاهان همزیست با قارچ میکوریزا نسبت به گیاهان شاهد فاقد همزیستی میکوریزایی ۲۰ درصد افزایش پیدا کرد. هر چند میزان این تغییر به نوع ژنوتیپ بادام بستگی دارد (آقابابایی و همکاران، ۱۳۸۸). همزیستی قارچ میکوریزایی می تواند با افزایش میزان کلروفیل در برگهای گیاه بادام و کاهش تبخیر و تعرق توسط آنها، سبب افزایش سرعت فتوسنتز و تثبیت کربن شود، بدون آن که تجمع عناصر محلول در آب خاک، مانند سدیم در اندام های گیاهی باعث ایجاد تنش شوری و تجمع پرولین گردد (برمنر و مولوانی۷۲،۱۹۸۲؛ لی و کریستی۷۳، ۲۰۰۱). در آزمایشی که بر روی پایه راف لمون در

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   پایان نامه رایگان درموردرگرسیون، تعدیل اقتصادی، نرخ بیکاری، مدل لوجیت

دیدگاهتان را بنویسید