برنامه ریزی استراتژیک، برنامه ریزی استراتژی

بازار یابی و عرضه

اقتصادی
1970-1980
تقاضای جهت دار

احتیاطی
فیزیکی و فضایی
1980-1990
یکپارچه

مبتنی بر دانش
جامعه
1990-2000-
مشارکتی
مشارکت های عمومی و خصوصی
خط مشی عمومی
پایدار
منبع: لیزا روهانن، سپتامبر 2010
تجارب برخی از مقصدهای گردشگری در برجسته کردن این واقعیت است که توسعه صنعت گردشگری به طور کامل کنترل نشده و میزان تخریب منابع فیزیکی و اجتماعی بر اساس آن، تا حدودی به گردشگری و جامعه مقصد بستگی دارد (باتلر 1980، داکسی 1975، فورمیکا و اویسال 1996،گان 1994، هال 2000، اینسکیپ 1991،لاندبرگ 1972، ویل 1994). بنابراین مقصد ها با دقت در برنامه ریزی توسعه به احتمال زیاد به تجربه موفقیت آمیز سطح رضایت بالای گردشگر، منافع اقتصادی مثبت و حداقل اثرات منفی بر روی محیط های اجتماعی، اقتصادی، فیزیکی و محلی دست خواهند یافت (تیموتی 1999). در زمینه گردشگری برنامه ریزی گسترده به پیش بینی و تنظیم تغییر برای کاهش مسائل منفی توسعه از طریق ارتقا توسعه منظم و افزایش مزایای اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی گردشگری به منطقه اشاره دارد، در حالی که نیاز های ساکنان و مهمانان را نیز برآورده می کند (اینسکیپ 1988_1991، جانسن وربک1992،جنکینز1991، ماتیسون و وال 1982، مورفی1985، تیموتی 1999، ون هارسل 1994). همچنین می توان به عنوان یک فرایند تصمیم گیری سازمانی برای تعیین طراحی و توسعه گردشگری در آینده در نظر گرفته شود. (چادویک 1971، هایوود1988، اینسکیپ 1991، ویل 1994).
در حالی که روش های برنامه ریزی گردشگری مختلف در طول سالها تکامل یافته، رویکرد برنامه ریزی گردشگری پایدار به عنوان یکی از جامع ترین و پذیرفته ترین روش ها پدید امده است و می تواند به طور کلی به عنوان آرمان های اصلی هر یک از روش های برنامه ریزی ذکر شده ی قبلی باشد. مفهوم توسعه پایدار به وجود آمده در پاسخ به نگرانی های گسترده بین المللی از مسائل زیست محیطی و به عنوان راه حل ممکن برای جلوگیری از تخریب منابع زیست محیطی و اجتماعی توسط این صنعت بوده و به دلیل این واقعیت است که صنعت گردشگری به منابع وابسته است (کوپر 1995، مورفی 1998). با این حال، رویکرد پایدار برای برنامه ریزی گردشگری باید جهت گیری استراتژیک و بلند مدت داشته باشد و به موجب آن برنامه ریزی استراتژیک جایگزین رویکرد های مرسوم برنامه ریزی شود (هال 2000، سیمپسون2001، داتون و هال 1989).
1-5-4-2 مدل فرآیند برنامه ریزی راهبردی استونر و فریمن
استونر 9 مرحله را برای برنامه ریزی راهبردی پیشنهاد می کند:

                                                    .