حمل و نقل هوایی، عملیات ویژه

دانلود پایان نامه

سازمان هوانوردی، تخصیص فضاهای هوایی خود را بصورت زیر طبقه بندی کرده است:
2-4-1-4-1 فضای هوایی کلاس A یا فضای هوایی تحت کنترل مثبت:
فضای هوایی را که در آن فقط عملیات پرواز با دستگاه مجاز است، فضای هوایی کلاس A می نامند. خلبانان باید برای ورود به فضای هوایی مزبور از کنترل کننده ی ترافیک هوایی اجازه بگیرند. حدود این فضای هوایی، از 18000 فوت بالای سطح متوسط دریا تا سطح پروازی 600 (ارتفاع فشار 60000 فوتی) تعیین میشود.
2-4-1-4-2 فضای هوای کلاسB یا محدوده ی کنترل پایانه:
فضایی است که در آن، هم عملیات تحت مقررات پرواز با دستگاه و هم عملیات تحت مقررات با دید مجاز است. ولی برای ورود به فضای هوایی مزبور، به اجازه کنترل ترافیک هوایی نیاز داریم.
2-4-1-4-3 فضای هوایی کلاس C یا محدوده ی خدمات راداری فرودگاه:
ورود به فضای هوایی مزبور به ارتباطات رادیویی دو طرفه با سیستم کنترل ترافیک هوایی و رادار خودکار سریع درجه C نیاز دارد. سیستم کنترل ترافیک هوایی، رایزنیهای مربوط به حمل و نقل هوایی را تأمین می کند و باعث حل مشکلات مربوط به تداخل عملیاتی بین تمامی هواپیماها می شود. هواپیماهایی که تحت مقررات پرواز با دید عملیات میکنند، باید شرایط عملیاتی مزبور را مراعات کنند. هنگامی که نتوان حداقل مقررات پرواز با دید را حفظ کرد، سیستم کنترل ترافیک هوایی ممکن است عملیات ویژه ای را تصویب کند. (صفارزاده،1387: 281-284 )
شکل2-2: تصویر شماتیک محدوده ی خدمات راداری یک فرودگاه (صفارزاده،1387،ص284)
2-4-1-4-4 فضای هوایی کلاس D:
این فضا محدوده ی فضایی ترافیک فرودگاه و نواحی کنترل شده ی فرودگاههای مجهز به برج مراقبت است. فضای هوایی مذکور در واقع فضای هوایی مقرر در اطراف فرودگاههایی است که دارای برج کنترل ترافیک هوایی هستند. در شرایطی که ایمنی کافی در فضای هوایی مزبور وجود داشته باشد، فرودگاههای مجاور بدون کنترل نیز در محدوده این فضا قرار می گیرند. خلبانان پیش از ورود به فضای هوایی مزبور و مادامیکه در محدوده آن به عملیات می پردازند، باید تماس رادیویی خود را با سیستم کنترل ترافیک هوایی برقرار و حفظ کنند. (صفارزاده،1387: 283-284 )
2-4-1-4-5 فضای هوایی کلاس E:
به این فضای هوایی ،فضای هوایی عمومی تحت کنترل و نواحی کنترل شده در فرودگاههای بدون برج مراقبت است . فضای هوایی مزبور فضای هوایی فراتر از 14500 فوت بالاتر از سطح دریا است، مانند فضای هوایی تحت کنترل قاره ای1. علاوه بر این ، شبکه راههای هوایی و فضای هوایی به ارتفاع بالاتر از 1200 فوت از سطح زمین یا 700 فوت بالای سطح زمین برای فضاهای انتقال ویژه عملیات تقرب با دستگاه، جزو محدوده ی فضای هوایی مزبور است.
2-4-1-4-6 فضای هوایی کلاس Gیا فضای هوایی بدون کنترل:
محدوه فضای هوایی مزبور تحت کنترل هیچ تجهیزاتی از سیستم کنترل ترافیک هوایی نیست. بر اساس مقررات پرواز با دستگاه، خلبان بایستی قبل از شروع عملیات، طرح پرواز خود را به مرکز کنترل ترافیک مسیرهای هوایی تسلیم کند. هر طرح پروازی ارائه شده، مقصد هواپیما، مسیر و ارتفاع پرواز دلخواه را نشان می دهد. (صفارزاده،1387: 281-284 )
2-4-2 اجزا و عملکردهای اصلی سیستم هوا – فضای ملی:
سیستم هوا – فضای ملی2 متشکل از شبکه ی تجهیزات کمک ناوبری و شماری از تسهیلات و ادوات کنترل ترافیک هوایی است. هدف ویژه ی خدمات سیستم کنترل ترافیک هوایی دو جنبه دارد که عبارتند از: جلوگیری از تصادف بین هواپیماها و بین هواپیما و موانع موجود در فضای مانور آنها، تسریع و حفظ جریان منظم ترافیک هوایی. برای مدیریت مطلوب و مناسب ترافیک هوایی در سیستم مزبور، مقررات کنترل به سه بخش تقسیم می شود که عبارتند از کنترل در مسیر هوایی، کنترل در محدوده ی پایانه و کنترل اقیانوسی. سیستم کنترل ترافیک هوایی در پایانه ممکن است به دو بخش کنترل راداری عملیات تقرب در محدوده ی پایانه3 و برج مراقبت ترافیک هوایی4 در فرودگاه تقسیم شود. هر یک از بخشهای مذکور عملکرد خاصی دارد. (صفارزاده،1387: 291 )
1- Continental Control Area or CCA
2- National Airspace System or NAS
3- Terminal Radar-Approach Control or TRACON
4- Air Traffic Control Tower or ATC
2-4-2-1 مراکز کنترل ترافیک مسیرهای هوایی:
مراکز کنترل ترافیک مسیرهای هوایی 1وظیفه کنترل عملیات هواپیماها را در مسیرهای هوایی در طول شبکه ی راههای هوایی و مسیرهای جت و همچنین سایر بخشهای فضای هوایی به عهده دارند.
همچنین، این مراکز میتوانند خدمات مربوط به کنترل و هدایت عملیات تقرب را در فرودگاههای فاقد برج مراقبت و سیستم کنترل راداری تقرب در محدوده ی پایانه تأمین کنند. مراکز کنترل ترافیک مسیرهای هوایی اساساً با کنترل و هدایت هواپیماهایی سروکار دارند که تحت مقررات پرواز با دید پرواز می کنند.