شرایط آب و هوایی، سازمان هواپیمایی

2-4-2-2 تسهیلات کنترل تقرب پایانه:
تسهیلات کنترل تقرب ، فضای هوایی اطراف فرودگاههای دارای ترافیک باتراکم متوسط تا زیاد را کنترل می کنند. در سیستم مزبور ضوابط خاصی برای کنترل و جدایی ترافیک هوایی از محدوده ی برج مراقبت هوایی فرودگاه تا فاصله ی 50 مایلی از آن و تا رتفاع حدود 17000 فوت وجود دارد. این محدوده عموماً بنام محدوده ی فضایی پایانه نامیده می شود.
2-4-2-3 برج مراقبت ترافیک فرودگاه:
برج مراقبت ترافیک فرودگاه تجهیزاتی است که ترافیک عملیات نشست و برخاست در فرودگاه و فضای هوایی در محدوده ی 5 مایلی اطراف آن را، نظارت، هدایت و کنترل می کند. برج مراقبت وظایف زیر را به عهده دارد:
صدور اجازه پرواز به تمام هواپیماهای عزیمت کننده.
ارائه اطلاعات به خلبان در مورد وضعیت باد، درجه حرارت، فشار بارومتریک و شرایط عملیاتی فرودگاه.
کنترل تمامی هواپیماها در روی زمین ، به استثنای آنهایی که در محوطه ی مانوری که دقیقاً در
Air Traffic Control Centers or ARTCC
مجاورت محلهای توقف هواپیماها یا محوطه ی توقفگاه 1 قرار دارند.
در ایران نیز، تا سال 1377، خدمات مربوط به برج مراقبت پرواز در 21 فرودگاه کشور ارائه می شد. این خدمات عمدتاً در فرودگاههای مراکز استانها و در موارد معدود در سایر فرودگاهها از جمله فرودگاههای نظامی و هواپیمایی عمومی نیز ارائه می شد. لازم به ذکر است که سیستم ارتباطی برجهای مراقبت فرودگاههای کشور بر روی فرکانس خاصی انجام می شود که توسط سازمان ایکائو در سطح بین المللی تخصیص یافته است.
2-4-2-4 ایستگاههای خدمات پروازی:
ایستگاههای خدمات پروازی2 در فرودگاهها و در مسیر شبکه راههای هوایی قرار داردند. این ایستگاهها، دارای تجهیزات کنترل ترافیک هوایی نیستند ولی اطلاعات ضروری را به خلبانان ارائه می کنند. عملکرد و وظیفه ی اصلی آنها، پذیرش و بستن طرحهای پرواز و توجیه و صدور دستورات لازم و ارائه اطلاعات برای هدایت خلبانها، در قبل و حین پرواز در مورد شرایط آب و هوایی، کمکهای ناوبری، فرودگاهها و تجهیزات کمک ناوبری غیرفعال و تغییرات در دستورالعملها و تسهیلات جدید است. وظیفه ی ثانویه آنها ، تقویت رادیویی یا رله کردن3 پیامهای کنترل ترافیک بین هواپیما و تسهیلات کنترل مربوط واقع در روی زمین است. (صفارزاده،1387: 291-296)
2-4-3 مشخصات طرح هوا – فضای ایران:
بطور کلی بر اساس سیستم طبقه بندی منتشر شده توسط سازمان هواپیمایی کشوری، هوا–فضای ایران به چهار طبقه یا کلاس متمایز مشتمل بر فضای هوایی کلاسA، کلاسC، کلاس D و کلاسG تقسیم بندی می شوند. همانطور که قبلاً اشاره شد، کنترل ترافیک هوا – فضای کشور توسط سازمان هواپیمایی کشوری انجام می شود. مرکز کنترل ترافیک هوایی کشور در محلی در منطقه فرودگاه بین المللی مهرآباد تهران احداث شده است.
Ramp area
Flight Service Station or FSS
Relay
در حال حاضر ارتباطات لازمه ی اعمال کنترل ترافیک توسط 13 ایستگاه کنترل دوردست هوازمینی که متناسب با ایجاد پوشش سراسری بر قلمروی هوایی، در ارتفاعات سراسر کشور بصورت ایستگاههای تقویت و رله استقرار یافته است، انجام می شود. در حقیقت، کل فضای هوایی
کشور همواره بر روی پروازها گشوده نیست. در بسیاری از شرایط به دلایل مختلف مناطقی ایجاد
می شود که طی ساعات مختلف و یا در ارتفاعات خاصی، عملیات پروازی در آن ممنوع می شود. اینگونه مناطق در ایران به چهار منطقه ی کلی محدود شده، ممنوع، احتیاطی و خطر تقسیم می شود.
مناطق یاد شده بعضاً پس از مدتی برچیده و مناطقی با مشخصات قبلی یا جدید مقرر می شود. مناطق ممنوعه هوا– فضای ایران بر طبق آخرین اطلاعات منتشر شده شامل 11 منطقه است که بطور 24 ساعته بر روی پروازها بسته است. تعداد مناطق محدود، خطر و احتیاط نیز به ترتیب 62، 70 و 86 منطقه است. بدیهی است که تعدد، وسعت فضایی و چگونگی پراکندگی مناطق مذکور در پهنه ی فضای هوایی بویژه در مناطق پرترافیک، محدودیتهایی را برای عملیات پروازی ونهایتاً ظرفیت و عملکرد هوا – فضای کشور ایجاد می کند. سازماندهی مناسب مناطق مذکور و همچنین کاهش ساعات اعمال محدودیت و خودکارسازی فرآیند تخصیص فضای هوایی باعث افزایش انعطاف پذیری و بهره وری بهینهً هوا – فضای کشور خواهد شد. (صفارزاده،1387: 330 )
3-معیارها و استانداردهای طراحی محدوده ی پایانه ی مسافری فرودگاه:
3-1 مقدمه:

                                                    .