قوانین داخلی کشورها، پیشگیری از قاچاق

دانلود پایان نامه

سرانجام درطی 11 جلسه معاهده پالرمو علیه جرائم سازمان‌یافته ‌فراملّی، مشمل بر 41 ماده و 3 پروتکل تدوین شد که ‌یکی از آنها پروتکل جلوگیری، منع و مجازات قاچاقچیان انسان مخصوصاً زنان وکودکان است. معاهده پالرمو دارای دو هدف عمده است.‌یکی از اهداف این معاهده از بین بردن تفاوت‌های موجود میان سیستم‌های حقوقی داخلی کشور‌ها می‌باشد که موجب عدم انسجام مساعدت‌ها و همکاری‌های چند جانبه در گذشته گردیده است. هدف این معاهده‌ ایجاد استاندارد‌های مذکور برای قوانین داخلی کشورها درجهت کار آمد ساختن مبارزه با جرائم سازمان‌یافته ‌و محو منافع حاصله از ارتکاب جرائم سازمان‌یافته ‌بین‌المللی می‌باشد. (نجفی ابرندآبادی، بی‌تا، ص 90).
با افزایش افراطی شدن قاچاق زنان و کودکان به منظور استثمار جنسی برای مبارزه با این معضل این پروتکل را تهیه و امضاء نمودند. این پروتکل کشورها در پذیرش معیار‌هایی برای پیشگیری از قاچاق افراد به‌ویژه زنان و کودکان و مبارزه با آن و مجازات قاچاقچیان بین‌المللی متحد خواهد ساخت و همکاری میان کشورها در مبارزه مؤثر وکارآمد با قاچاق را افزایش خواهد داد و از بزه‌دیدگان حمایت کرده و در بازگشت توام با امنیت به کشور خودشان کمک خواهد نمود. این معاهده اقدامات زیر را به دولت‌ها توصیه می‌کند:
1. دولت‌ها بایستی در زمینه اتخاذ تدابیری از قبیل تحقیق، اطلاعات، تبلیغات، رسانه‌های جمعی و انگیزه‌های اجتماعی، اقتصادی به منظور جلو گیری و مبارزه با قاچاق انسانی کوشش لازم را به عمل آورند.
2. دولت‌ها بایستی تدابیر لازم از قبیل همکاری‌های دو یا چند جانبه به منظور کاهش عواملی که افراد و کودکان را نسبت به قاچاق انسان آسیب‌پذیریی می‌سازند، از قبیل فقر، عدم توسعه و فقدان فرصت‌های مساوی را اتخاذ نمایند.
3. کشور‌ها بایستی قوانین یا تدابیری از قبیل تدابیر آموزشی، اجتماعی یا فرهنگی مِنجمله همکاری‌های دو یا چند جانبه به منظور کاهش تقاضاهایی را که باعث سوءاستفاده از افراد مخصوصاً زنان و کودکان می‌شوند را اتخاذ نمایند. (پرویزی، 1384، ص 74).
در مقدمه‌ی این پروتکل آمده است که اتخاذ تصمیمات و اقدامات مؤثر در رابطه با جلوگیری و مبارزه با قاچاق انسانها مخصوصاً زنان و کودکان، مستلزم اتخاذ روشی در کشورهای مبدأ، کشورهای ترانزیت و کشورهای مقصد است که اقدامات لازم در رابطه با جلوگیری از این قاچاق انسانی، تنبیه قاچاقچیان و محافظت قربانیان این‌گونه قاچاق‌ها مِن جمله محافظت حقوق انسانی تشخیص داده شده را در بر می‌گیرد. با در نظرگرفتن این واقعیت که علی‌رغم وجود عوامل مختلف بین‌المللی که شامل قوانین و تدابیر عملی برای مبارزه با سوءاستفاده از افراد، مخصوصاً کودکان و زنان است، هیچ‌گونه روش کلی و جهانی برای تأکید کلیه جوانب قاچاق انسان وجود ندارد و در غیاب این‌گونه عوامل، افرادی که نسبت به قاچاق انسانی آسیب‌پذیری هستند مورد محافظت کافی قرار نمی‌گیرند. در ماده 6 این پروتکل از دولت‌ها خواسته شده است که به محافظت از قربانیان قاچاق انسان به‌ویژه زنان و دختران بپردازند، مثلاً هر‌یک از دولت‌های شرکت کننده بایستی تدابیری به منظور فراهم نمودن توان بخشی، روان‌شناسی و اجتماعی قربانیان اتخاذ کنند. در موارد مقتضی با سازمان‌های غیر دولتی و سایر مؤسسات ذی‌ربط همکاری کنند و در جهت اسکان قربانیان اقدامات لازم را انجام دهند. باید فرصت‌های شغلی، تحصیلی و آموزشی به این زنان و دختران داده شود. دولت‌ها باید در جهت فراهم نمودن امنیت جسمانی قربانی تا زمانی‌که داخل قلمرو آن دولت است سعی و تلاش نمایند. در این خصوص به مواردی می‌توان اشاره کرد:
موضوع قوانین – برای محدود نمودن و تحت فشار قرار دادن قاچاقچیان، امضاء کنندگان موافقت نمودند با وضع قوانین جدید برای جرم‌انگاری قاچاق انسانها به‌ویژه زنان و کودکان وضع نمایند.
تبادل اطلاعات – در این رابطه به منظور افزایش رابطه میان مجریان قانون در کشورهای مبدأ، ترانزیت مقصد در ارتباط با دارا بودن مدارک غیر جعلی در عبور از مرز و آگاهی از چگونگی عبور قربانیان از مرز‌ها با مدارک جعلی و.. ..
مراقبت از بزه‌دیدگان – در این زمینه پروتکل کشورهای عضو را ملزم می‌سازد که به بزه‌دیدگان خدمات تعلیم و اسکان ارائه شده و از قربانیان کم سن در اردوگاههای دولتی نگه داری شود.
وضع قوانین مهاجرت با هدف اجازه اقامت دائم و یا موقت به قربانیان.
آگاه ساختن قربانیان از چگونگی اقامه دعوی در دادگاه و عدم افشای اطلاعات مربوط به زندگی خصوصی بزه‌دیدگان و اجازه دادن به قربانیان در بازگشت به کشورشان و انجام مساعدت‌های لازم در این زمینه.
آموزش همگانی – این پروتکل تأکید می نماید دولت‌ها باید در زمینه مبارزه با قاچاق چاره اندیشی نمایند و به دستگیری و مجازات آنها مبادرت ورزند. براساس توصیه‌های این پروتکل دولت‌ها باید با هدف ممانعت از بزه‌دیدگی دوباره قربانیان قاچاق، به‌ویژه زنها و کودک‌ها سیاست‌های اجتماعی خویش را اتخاذ نماید. ( پیشین، ص 85).
به علاوه، دولت‌های عضو متعهد گشتند که با انجام یک سری مبارزات تبلیغاتی، قاچاق انسان به خصوص زنان و کودکان را تحریم کرده و بزه‌دیدگان بالقوه را آگاه نموده و قاچاقچیان تازه کار را مرعوب نمایند(اشتری، پیشین، صص 148).
در ماده دوم مقاصد این پروتکل عنوان شده است:
الف. پیشگیری و مقابله با قاچاق انسان با توجه خاص به زنان وکودکان.
ب. محافظت و کمک کردن به قربانیان این قاچاق با احترام کامل نسبت به حقوق بشر آنها.
ج. ارتقاء همکاری میان دولت‌های متعاهد به منظور برآورده ساختن آن اهداف. (نجفی‌ابرندآبادی، بی‌تا، ص 91).
ماده 9 این پروتکل به مسئله پیشگیری از قاچاق اشخاص می‌پردازد و تکالیف زیر رابرای دولت‌های طرف پروتکل مقرر می‌دارد:
1. دولت‌های متعاهد سیاست‌ها، برنامه‌ها و تدابیر فراگیر دیگری را مقرر خواهند داشت تا: