مشارکت سیاسی زنان، روند تصمیم گیری

– خلق و گسترش ساز وکارهای ساختاری مناسب برای ارتباط زنان با نظام سیاسی.
5-11 طرح پیشنهادی منشور اصول مشارکت سیاسی – اجتماعی زنان:
یکی دیگر از راه کارهای مطرح شده در خصوص تقویت مشارکت سیاسی زنان پس از انقلاب، پیش نویس منشور “جایگاه زنان در فرآیند توسعه کشور” است که مرکز امور مشارکت زنان ریاست جمهوری آن را بر اساس درخواست برنامه توسعه سوم تهیه کرده است.
این پیش نویس، طرح دیگری است که راهبردهای نیل به جامعه‌ای را که زنان ایرانی آن را بر اساس ارزش‌های اسلامی مطلوب بدانند ترسیم می‌کند. این منشور بر این اصل استوار است که زنان شرایط لازم و اجتناب ناپذیر برای تأمین انسجام فکری و عملی در سطح تعلیم و تربیت، پژوهش و تحقیق به ویژه در سطح تصمیم سازی و تصمیم گیری و نیز عاملی مؤثر در برنامه توسعه و ترقی عملی کشور به شمار می آیند(شیرودی،223:1385).
هدف این منشور، ترسیم زیر بنای فکری برای اتخاذ روشی مناسب در جهت طراحی استراتژی ملی نظام جمهوری اسلامی ایران در رابطه با زنان است.
این منشور در سه بخش تنظیم شده که به ترتیب:
در فصل اول، به توضیح وضعیت مطلوب برای زنان و راهبردهای عملی در نیل به وضعیت مطلوب می پردازد.
در بخش دوم، ابعاد سیاسی فعالیت‌های اجتماعی زنان، شاخص‌های وضعیت مطلوب زنان در عرصه توسعه سیاسی و اجتماعی ذکر می‌شود که برخی از آنها عبارت اند از:
– تحقق اراده عمومی و تغییر وضع سیاسی – اجتماعی زنان بر اساس شایسته سالاری.
– تحقق مشارکت ملی زنان در سطح آزادی‌های فردی و مدنی.
– عدالت جنسیتی در تقسیم مناصب تصمیم سازی و تصمیم گیری.
– جریان یافتن خواسته‌های سیاسی و اجتماعی زنان در روند تصمیم گیری‌های کلان ملی.
– و مشارکت زنان در تصمیم گیری‌های سیاسی و اجتماعی و توا نمند سازی آنان برای ارتقای سطح اداره کشور.
در بخش سوم و در فصل مربوط به زنان و سیاست تقویت مشارکت سیاسی آنان، مهم ترین راه کارهای مطرح شده عبارت اند از:
– گسترش جامعه پذیری و توانایی برای پذیرش مشارکت زنان در فرآیند توسعه.
– توسعه و تشویق حضور زنان در سطح مدیریت دولتی بر مدار دو اصل دانایی و توانایی.
– استفاده از توان مندی زنان در سطوح گوناگون مدیریت امور بین المللی و خارجی.
– مشارکت زنان در بازنگری و اصلاح قوانین و مقررات موجود.
– تقویت همکاری بین زنان ایران و سایر کشور‌های دیگر در حمایت و دفاع از زنان محروم و نیازمند.
– اولویت دهی و جهت دهی به فعالیت‌های حمایتی دولت به سود محروم ترین گروه زنان کشور.
– فراهم سازی حضور بیش تر زنان در بخش‌های دولتی و غیر دولتی.
– ایجاد وحدت رویه و تقویت و هماهنگ ساختن دستگاههای دولتی و غیر دولتی.
این منشور نیز در حد یک راه کار می‌باشد و باید به مجلس برود و در صورت گذراندن مراحل تصویب نهایی و قانونی در صحنه عملیاتی و اجرایی می‌تواند برخی از محرومیت‌های زنان در عرصه امور سیاسی را جبران کند(شیرودی،224:1385-223).
5-12 زنان و سیاست‌های کلان تقویت مشارکت سیاسی آنان:

                                                    .