مقاله اقدامات پیشگیرانه، فرآیند مدیریت در

محیط بیمارستانهای کودکان می بایست به گونه ای طراحی شود که محیطی مورد علاقه و دوست داشتنی برای کودک بوده و امکاناتی نظیر هنر، موسیقی و بازی برای ایجاد سرگرمیهای مثبت در آن مد نظر قرار گرفته شده باشد.
طراحی مجموعه های درمانی برای کودکان با بیمارستانهای عمومی یا بیمارستانهای بزرگسال تفاوت دارد چرا که کودکان نسبت به محیط اطرافشان بسیار حساس بوده و محیط عجیب، نا آشنا و گاهی ناراحت بیمارستان ممکن است آنان را بترساند. Hall در سال 1990 تحقیقی در مورد تمایلات و توجهات خاص کودکان انجام داده و بیان می کند که کودکان بستری که امروزه در بیمارستانها بستری می شوند بیمارتر از کودکان بستری 10 سال پیش می باشند. با اینحال امروزه توجه بیشتری بر درمانهای اورژانسی صورت گرفته و در عین حال تکنولوژی توانایی زنده نگاهداشتن کودکان بیماری که 10 سال پیش امکان زنده ماندنشان نبود را فراهم کرده است. همچنین او ذکر می کند که کودکان بیمار می بایست شرایط لازم برای ادامهی تحصیل و نیز بازی در بیمارستان را داشته باشند. والدین در این فرآیند نقش زیادی دارند و سیاست مبنی بر دخالت دادن والدین در درمان، طراحی و نیازهای خاصی را مطرح می کند که اولیه ترین آنها داشت مکانی برای خواب می باشد که از یک صندلی تا سوئیتی مجزا متغیر است.
یکی از راهکارهای مناسب در طراحی بیمارستانهای کودکان، دادن حس کنترل به والدین است که بر فرآیندهای درمانی تاثیر گذاشته و استرس خانواده را کاهش می دهد. ایجاد حس داشتن محدوده ای شخصی نیز یکی دیگر از عوامل مهم در اتاقهای بیماران و خصوصا کودکان می باشد چرا که داشتن حریم برای آنان بسیار اهمیت دارد. اتاق می تواند توسط ابزارهایی مانند تابلوها و کمدهای قابل قفل شدن، بیشتر جنبه شخصی پیدا کند. همچنین با فراهم کردن امکان دید کودک و حالات او، می توان فضای مستقل تری برای او بوجود آورد. نیاز به فانتزی، تصور و بازی یکی از نیازهای اساسی کودکان می باشد لذا دکوراسیونهای کودکانه مختلف، کریدورهای تزیین شده با کارهای هنری کودکانه، بخش پذیرشی که به گونه ای طراحی شده باشد که امکان دید کودک و برقراری ارتباط بصری با او برای مسئول پذیرش وجود داشته باشد و نیز سیستم راهیابی کودک محور از جمله راهکارهای موثر در طراحی بهتر بیمارستانهای کودکان می باشند. در یکی از بیمارستانها حتی بودجه لازم برای ایجاد یک باغ وحش در نظر گرفته شده است.
یکی از مهمترین بخشهای فرآیند درمان مدیریت و کنترل درد بیمار می باشد. درد عاملی ناخوشایند بوده، بهبود را به تاخیر می اندازد و به ناراحتی بیمار یا جراحت او اضافه می شود. این مسئله خصوصا برای کودکان بسیار آزاردهنده می باشد با اینحال هنگامی که فرآیندها برنامه ریزی شده بود و درد قابل پیش بینی باشد، می توان فرصتهایی را ایجاد کرد تا کودکان توسط بازی و یادگیری آماده پذیرش فرآیند دردناک گردیده و در کنار آن راههای کاهش درد را نیز حین فرآیند برایشان فراهم کرد. استفاده از روشهای روانی مانند ایجاد حواس پرتی مثبت، افزایش مهارتهای تطابقی و راهکارهای ذهنی- رفتاری نیز می تواند در این زمینه موثر باشد. همچنین این روشها می توانند برای کاهش دردهای غیر قابل پیش بینی نیز به کار روند. برای درمان درد کودک دستورالعملهایی برای کودک، خانواده و کادر درمان وضع شده است که در تمام آنها توجه اصلی بر کودک می باشد که به علت مشکلات گفتاری، فهمی یا ارتباطی توانایی بیان درد خود را ندارد. (مانند کودکان خردسال و یا دارای ناتوانیهای ارتباطی یا یادگیری و یا کودکان نیمه هشیار با بیماریهای خطرناک). میزان و چگونگی استفاده از داروها برای کودکان بسیار اهمیت دارد و آموزشهای لازم برای تخمین این مقدار و نتایج آن با بررسیهای مکرر می بایست برای کادر درمان صورت گیرد. توجه ویژهای میبایست به کودکان دارای دردهای پس از عمل جراحی، فرآیندهای دردناک و طولانی مدت مانند سرطان معطوف شود. اصول زیر بیانگر این موارد می باشد:‌
کودکان حق دارند تا اقدامات پیشگیرانه لازم برایشان انجام شود و درد آنها تخمین زده، کنترل گردد.
کادر درمان می بایست آموزشهایی را برای پیشگیری، تخمین و کنترل درد کودکان دریافت دارند.
کودکان می بایست به عنوان شرکت کننده فعال در فرآیند مدیریت درد در نظر گرفته شوند.
تخمین میزان درد می بایست پس از هر فرآیند درمانی انجام شود.
فرآیندهای درمانی می بایست از داروهای لازم برای کنترل درد استفاده کنند.
مدیریت درد کودک می بایست با پرسشها و بررسیهای مکرر انجام گیرد.
از روشهای گوناگون باید مطمئن شد که درد کودک درست فهمیده شده است. (قربانی، 1390)
مشخصاتی از فضاهایی که بچه ها در آنها فعالیت می کنند و در روند رشد و شخصیت آنها تأثیرگذار هستند:
– محیطی با فضای کافی
بچه ها به اتاق هایی نیاز دارند. به ویژه برای فعالیت های دلخواه در جائی که تحرک زیادی داشته باشند، مثل جست و خیز کردن، در اطراف با سر و صدا دویدن، پریدن و همدیگر را دیدن. این شاخصه قطعی از کمیت عملکردها است، اگر بچه ها فضای وسیعی برای حرکت داشته باشند.
– اتاق همگانی
فضای مرکزی مثل منطقه ورودی، حیاط اصلی- اتاق همگانی گسترش داده می شود. آنها فضاهای ملاقاتی هستند و امکاناتی برای فعالیت های مشترک پیشنهاد می کنند، که کوچکترها و بزرگترها دوست دارند شرکت کنند. بازی عملی، موسیقی زدن، مهمانی دادن، و دعوت کردن مهمان.
– اتاق های کوچک با درها
این قسمتی از زندگی هر روزی کودکان است که باید با یکدیگر در ارتباط باشند و گاهی اوقات تنها باشند، بنابراین بچه ها اتاق هایی برای این کار را دوست دارند، هم چنان که نمی خواهند ساکت باشند تا آرامش آنها بهم نخورد و راحت باشند و بخوابند تمرکز کنند و غیره…
– طاقچه، گوشه، برآمدگی
بچهها گوشههای دنج چه کوچک و چه بزرگ را دوست دارند، که به آنجا بروند و مثل یک آهنربا جذب شوند. مکان هایی که دنج باشد، امنیت، صمیمیت، و همچنین حوادثی دارد. شما می تواند در آنجا پنهان شوید و در آن مچاله شوید و با یکدیگر پچ پچ کنید و در مورد نقشه ها (برنامه ها) فکر کنید و خیلی چیزهای دیگر.
– اضافه شدن عناصر
درها، پنجره ها، پله ها، راهروها، کلیدهای برق، دستشویی ها و تمام چیزهای عملی. بچه ها دوست دارند که خودشان بدون کمک بزرگترها استفاده کنند. اندازه های این عناصر باید مناسب باشد و درخور بچههای کوچک و شرایط طوری باشد، که بچه ها خودشان به تنهایی قادر به استفده از آن باشند.
– مبلمان کودک
مبلمانی مثل میزها، صندلیها، نیمکتها، و کشو نه فقط اشیاء عملی برای کودکان هسند بلکه اسباب بازی هستند. بچه ها میخواهند با آنها بسازند، بازی دنبال هم سینه خیز رفتن و از بین تونل های مبلمان بچه های بزرگتر می توانند باز مبلمان بچینند و آنها را حرکت دهندو به کنار فشار دهند. این امکان هست که اینها را انجام دهند اگر مبلمان (اثاثیه) سنگین و پر حجم باشد در بازی ها.

                                                    .