مقاله معماری پایدار، تعلیم و تربیت

نتیجه تمام این نگرشها این بود که مباحثی به نام معماری پایدار و توسعه پایدار بوجود آید، معماری سبز از شاخه های معماری پایدار بوده و در قرن بیستم به عنوان بخشی که همواره همراه محیط زیست بوده و در تلاش برای حفظ و قرارگیری بدون آسیب ساختمان در کنار محیط طبیعی می باشد.
معماری سبز برخاسته از معماری پایدار و توسعه پایدار بوده که این ناشی از نیاز انسان امروز در مقابل پیامدهای سوء جهان صنعتی و مصرف یعصر حاضر است. معماری سبز موضوع یا پدیده ای است که اکنون در بیشتر کشورهای جهان، توسط بسیاری از معماران با سلیقه ها و دیدگاه های متفاوت به آن توجه میشود. ایده های معماری سبز ضمن اینکه یک مفهوم جهانی است، «محلی» هم هست یعنی این مفهوم ضمن برخورداری از نکات مشترک و جهان شمول، در هریک موقعیت اجتماعی فرهنگی مفهوم خاص و متمایز خود را دارد. ساخت و سازهای سبز در برابر شرایط محیطی و ماندگاری سرمایه، مسئول و مکان های سالم برا یکار و زندگی هستد آنها راه حلی برای نزدیکتر کردن و ملموس تر شدن هرچه بیشتر طرح معماری در طبیعت محسوب می شوند.
جنبش بین المللی معماری سبز از سال 1990 شروع شد و در آمریکا ریشه های آن به قرن 19 بر میگردد. مرجع راهنمایی برای استانداردهای ساختمان های سبز (USGB) وجود دارد که در آن پارامترهای ساختمان سازی سبز در آمریکا و چندین کشور دیگر مشخص شده است. ایده اصلی آن عبارتند از: استفاده از مواد و مصالح دارای چرخه طبیعی و هم چنین استفاده از منابع کارآمد و طراحی مجدد برخی محصول ها و ارزش گذاری بیشتر روی سیستم های طبیعی برای محافظت هرچه بیشتر از کیفیت زندگی بشر، کاربری مناسب از زمین از ارکان بسیار مهم در معماری سبز می باشد. ساختمان ها به طبقات مختلفی از منابع برای خلاقیت و اجرا نیاز دارند از جمله مواد و انرژی و آب و زمین که از منابع بسیار با ارزش و ضروری است و استفاده مناسب از آن از ملاحظات بسیار مهم در توسعه اجرای پیشرفته ساختمان است. (فهیمیان ،یزدانفر،فیضی،1393)
فصل سوم:
معماری برای کودکان
3-1. کودک و معماری
دنیای کودکان دنیایی است با قوانین و قواعد خاص خود، این دنیا وابسته به تخیل کودکانه، خلاقیت و قوانین بی حدو مرز کودکان معماری درخور آنها را می طلبد چرا که طراح ب اید با خلق فضایی متناسب با روحیات مخاطب خود احساس رضایت و آرامش او را پاسخ دهد. برای اینکه معمار بتواند این روحیات را درک کند نیازمند مطالعه این تفکر می باشد.
هنری که در ارتباط با کودکان قرار می گیرد و آنان را مخاطب اصلی خود می پندارد، ویژگیهای مشترکی را دربر می گیرد که گاهی مفاهیم در آن اشتباه می شود.
برخی از مهمترین ویژگی ها در معماری کودکان عبارت است از:
– دوری از پیچیدگی
– متناسب بودن با تخیل کودکان و دوری از واقع گرایی و در عین حال بیان واقعیت
– استفاده از تشابه و استعاره و سمبل در انتقام پیام
– استفاده از رنگ به منظور جلوگیری از یکنواختی و به کارگیری تنوع بیشتر
– به کارگیری ریتمهای تند و کند و در عین حال ساده
– استفاده از خطوط نرم و در شخصیت دهی تصاویر
– اغراق در تناسبات واقعی
– تناسب با فرهنگ و خواسته های درون کودکی
– رک گویی و نشاط (نوری محمدری، 1380).
کودک و فضا
تمام اتفاقات و برخوردهایی که روی کودکان تأثیر می گذارند در فضایی که آنها را دربر گرفته شکل میگیرد. پیشرفت شناخت از خود هم ارز و مکمل ادراک فضا است این مقوله برای انسان بالغ هم وجود دارد.
تعلیم و تربیت موفق و صحیح باید بدون ایجاد برخوردهای جدی، کودک را در پیدا کردن موقعیتش در فضا و محیط زندگیش یاری دهد؛ تا بتوانند مرکزیت خود را در آن بیابد.
منظور از این فضا، یک محدوده سرد هندسی نیست؛ بلکه به منظور فضایی فعال و تاثیرگذار است. این فضا در عین حال هم امنیت است و هم آزادی و یا حداقل وعده آزادی و فضایی که ما را دربرگرفته است در شکل گیری شخصیت ما شرکت می کند و خلوت ما را محافظت می نماید. این فضا، برحسب هر شخص یا دوران های مختلف زندگی، بزرگ و کوچک میشود. فرد می تواند به راحتی در این فضا که به نسبت اعمال او کوچک یا بزرگ می شود، خود را بیابد. پس فضا یک محیط عادی نیست، بلکه یک واقعیت روانشناختی زنده و پویا است. این فضا نباید خود را تحمیل کند بلکه باید متناسب با شخصیت انسان (استفاده کنندهی فضا) شکل گیرد.
معمار، از طریق فضایی که به وجود می آورد به نوعی در تربیت افراد و ایجاد هویت نقش دارد؛ مسئولیتش، به دلیل حساسیت و تاثیرپذیری کودکان، در طراحی فضاهای مربوط به آنها بیشتر است. مصاحبهها و بررسی های متعدد نشان داده است که درک یک کودک از فضا با درک ما کاملا متفاوت است. او تمام تصاویر معمارانه را برحسب هوش لحظهای و تخیلش تحلیل میکند. فضای زیر پله که یک روز برایش حکم کلبه را دارد، روزی دیگر او را میترساند. نرده و حصار، در عین دادن حسن امنیت به او، میتوانند موجب اضطرابش بشوند. ورودیها و خروجیها اهمیت ویژه ای دارند. پیش بینی های فضاهای انتقالی چون دهلیز، رواق و… میتواند از سختی جدا شدن از فضای خانواده بکاهد. (پارسا، 1385)
3-1-1. حس دریافتی کودک از فضا

                                                    .