منبع مقاله درباره شرایط آب و هوایی، مدیریت عملکرد

(1و2) حفاظت(حفاظت هدفمند)
(2) تجدید (مدرنیزه کردن)
(2و3) نوسازی (ارتقاء)
(3) طراحی مجدد( پیشرفت/توسعه)
(3و4) ترمیم (بازگشت به عقب)
(4) تخریب (از بین بردن)
محدوده عملیات انطباق پذیری، بسیار گسترده است و بستگی به وسعت و هدف مورد انتظار برای ساختمان دارد. همانگونه که در شکل نشان داده شدهاست، فعالیتهای انطباق پذیری میتوانند از یک فعالیت اصولی محافظتی در یک سمت تا یک بازسازی تقریبا کامل در سمت دیگر دستهبندی شود. این دو فعالیت دو انتهای یک فرآیند صعودی میباشند(تصویر شماره1). از جمله این فعالیتها میتوان به بهسازی، باززندهسازی، بازسازی، احیا و مرمت، طراحی مجدد و مقاوم سازی اشاره نمود. تفاوت بین اشکال متنوع انطباقپذیری به وسعت، ماهیت تغییر و میزان دخالت بستگی دارد. در طول نیمه دوم قرن بیستم سازگاری ساختمانها و منطبق نمودن آنها با کاربریهای جدید، به عنوان یک پیشنهاد برای پایدار نمودن آنها، توجه زیادی را به خود جلب نموده است. فروش حجم عظیمی از خانههای مخروبه که قابل باززندهسازی بودند در سالهای بین 1960-1970، موجب گردید که قلب بسیاری از جوامع متلاشی شود و ساختمانهای با مصالح و کیفیت پایین و با طرح نامناسب جایگزین گردد. در ساخت این ساختمانها از سیستمهای ساختمانی رایج دنیا در آن زمان استفاده گردید، اما این سیستمها که متعلق به مناطق دیگر بودند، با اقلیم کشور مورد استفاده سازگاری نداشتند. به عبارت دیگر اگر سیستمی در یک محیط خوب عمل کند در میکلرو اقلیم دیگر خوب عمل نمیکند(Douglas، 2002، ص 3).
ضوابط و معیارهای انطباق پذیری
روشن است که قابلیت انطباقپذیری ساختمان، اولین گام در فعالیتهای انطباق پذیری میباشد. این موضوع تحت عنوان ظرفیت یک ساختمان برای جذب تغییرات تعریف میگردد. برای تعیین قابلیت سازگاری یک ساختمان، پنج قانون زیر وجود دارد:
قابلیت تبدیل: مناسب بودن ساختمان برای تغییر در کاربری.
قابلیت تغییر پذیری: قابلیت تخریب ایمن و کارآمد.
قابلیت مصالح: مصالح و اجزای یک ساختمان فرسوده باید تا آنجا که ممکن است قابل استفاده مجدد یا بازیافت باشند.
توسعه پذیری: توانایی توسعهی حجمی ساختمان.
انعطاف پذیری: توانایی تغییرات اندک و یا زیاد در طراحی فضایی(Douglas، 2002، ص 7).
انواع انطباق پذیری
انطباق پذیری انواع مختلفی دارد که بسته به شرایط هر ساختمان، یک یا چند مورد از آن انتخاب میگردد. در نمودار شماره 1 انواع مختلف انطباق پذیری به همراه زیرشاخههای آن نشان داده شدهاست. همان گونه که میدانیم، همواره در طول زمان نیازهای کاربران تغییر میکند، تنها از طریق مداخلاتی که ماوراء حفاظت ساختمان در آن صورت میپذیرد، میتوان کاربران را متقاعد و راضی نگهداشت. به عبارت دیگر، جهت تضمین استفاده سودمند و طولانی مدت کاربران از یک ساختمان، نیاز به انطباق پذیری میباشد. انطباق پذیری یک ساختمان با حفظ کاربری موجود به یک یا چند دلیل زیر انجام میپذیرد:
برآوردن استانداردها: گاهی عملیات انطباق پذیری با هدف تامین استانداردهای ساختمانی معاصر، به ویژه در موارد زیر، صورت میپذیرد.
تامین امکانات برای افراد ناتوان، 2- تامین ایمنی در برابر آتش، 3- عایق صدا، 4- پایداری سازه و 5- کارآیی حرارتی.
ارتقاء کیفیت محیطی:
نصب سرویسهای جدید و پیشرفته برای افزایش آسایش کاربران و کارآیی انرژی، 2- دستیابی به پایداری بیشتر، 3- دستیابی به استاندارد بالاتر برای کیفیت هوای داخلی، 4- بهبود محیط خارجی به عنوان بخشی از طرح بازسازی شهری.
اصلاحات فضایی:
مناسب نمودن اندازه واحدها(به عنوان مثال پایین آوردن ارتفاع سقف)، 2- تقسیم افقی و عمودی ساختمان بزرگ به واحدهای کوچکتر(برای مثال بخش بخش کردن آن برای ایجاد اتاقها و ادارات بیشتر اما کوچکتر)، 3- ایجاد واحدهای مستقل(برای مثال با تغییراتی میتوان بنا را به جای یک کاربری، به ساختمانی با چند کاربری ارتقا داد)، 4- ترکیب فضاها، 5- فراهم کردن فضاهای اضافی مورد نیاز، 5- توسعهی فضاهای موجود، 6- فراهم کردن عرصههای رایج و سیرکولاسیون مناسب، 7- افزایش انطباق پذیری وسایل و فضاهای آسایش، 8- تغییرات مورد نیاز جهت استفاده افراد مسن و معلولان، 9- پیکربندی دوبارهی طراحی داخلی برای راحتی و آسایش بیشتر، 10- تغییر عملکرد فضا.
ارتقاء ساختار (سازه) و کالبد ساختمان:
تعمیر یا تعویض پوشش جهت بهبود پایداری در برابر شرایط آب و هوایی، زیباسازی، آکوستیک و عملکردهای حرارتی نمای ساختمان، 2- اضافه کردن ستونهای و تیرهای جدید، برای تقویت یا افزایش ظرفیت باربری ساختمان، 3- تعمیر المانهای معیوب و غیر استاندارد(Douglas، 2002، ص 8).
مدیریت عملکرد
انطباق پذیری
( تنظیم عملکرد)

                                                    .