پایان نامه دنیا و آخرت، بهره بردار

حال این سوال پیش می‌آید خداوند چه کسانی را دوست دارد؟
ان الله یحبُّ المُحسِنین
ان الله یحبََّ التَّوابین و یحبُّ المُتطهَرین
انَّ اللهَ یحبُّ المُتَِقین
و اللهُ یحِبُّ الصِابرین
انَِ اللهُ یحبُّ المُتوکِلین
ان اللهُ یحبُّ المُقسِطین
و اللهُ یحبُّ المُطهَّرین
انَّ اللهُ یحبُّ الذَّینَ یقاتِلونَ فی سَبیله صَفَّا کانَّهم بُنیانٌ مَرصوصٌ.
پس خداوند کسانی را دوست دارد که ایمان خود را به عمل برسانند.
می توان نتیجه گرفت که خدای متعال کسانی را که ایمان می‌آورند و عمل صالح انجام می‌دهند و خود را برای خدا خالص می‌کنند را بیشتر مبتلا می‌سازد چرا که به سعادت ایشان، مشتاق‌تر است.
ابی بصیر از امام صادق (علیه السلام) روایت کرده است که: «انَّ للهِ عَزّ َو جلَّ عِباداً فی الاَرضِ مِن خالِص عِبادِه ما ینزِلُ مِن السَّما ءِ تُحفَه الی الاَرض الاّ صَرَفَها عَنهُم اِلی غَیرُ هُم وَ لا بَلیهً الاّ صَرَّفها اِلَیهِم»
همانا خدای عز و جل بندگانی دارد از بندگان خالصش که عطیه‌ای از آسمان به زمین نمی‌آید مگر این که از آن‌ها برگردانده می‌شود و بلایی نازل نمی‌شود مگر این که به سوی آن‌ها می‌رود.
پرسش دیگری که در اینجا پیش می‌آید این است که کافران مبتلا می‌شوند یا خیر؟
باید گفت که ظالمان و کافران در دنیا رنج و ابتلا دارند. اول رنج‌های طبیعی که مقتضای زندگی مادی و محدود دنیاست و و این که لذات دنیا کوتاه و همراه با رنج است، همانطور که قرآن کریم فرمود: «متاع الدنیا قلیل» بهره‌ی دنیا اندک است. حضرت علی (علیه السلام) فرموده‌اند:
«نشد که از دنیا دلی شاد و لبی خندان شود، و پس از زمانی بس کوتاه، چشمی گریان پی آمد آن نباشد، هرگاه باشد خوشی‌ها به کسی روی آورد، بی‌درنگ با شرنگ رنج‌ها روی برتافت. شبنمی از رفاه بر بوستانی ننشانید، جز آن که از گرفتاری و رنج رگباری سخت بر آن جا ببارید و از دنیا جز این انتظاری نیست که بامدادان یاور انسان باشد و شامگاهان چهره‌ای ناشناس بنماید. اگر یک سوی آن به کام شیرین آید، دیگر سویش تلخ و هلاکت آور باشد. هیچ کس از فراوانی آن کامیاب نشد، مگر آن که رنجی از رنج‌های آن را دید…»
دومین ابتلای اهل کفر و ظلم این است که امکان بهره برداری از دنیا برایشان فراهم می‌شود تا سرانجام به ناگاه عذاب فرا می‌رسد و آن‌ها دیگر فرصتی برای بازگشت و اصلاح ندارند.
«فَلمّا نَسوا ما ذُکِّرو ا بِه فَتَحنا عَلیهِم اَبوابَ کُلِّ شی حَتّی اِذا فَرِحوا بِما أوتُوا أَخذناهُم بَغتَهً فَإذا هُم مُبلسون» هنگامی که آن‌چه را به آن‌ها یادآوری شده بود، فراموش کردند؛ درهای همه چیز را به روی آن‌ها گشودیم تا دل خوش شدند، ناگهان آن‌ها را گرفتیم پس در این هنگام ناامید شدند.
به همین دلیل به پیامبر (صلی الله علیه و آله) می‌فرماید که به آن‌ها که از حق روی می‌گردانند هشدار بده و بگو «إِن أدری لَعَلََه فِتنَه لَکُم وَ مَتاع اِلی حین» من نمی‌دانم شاید این آزمایشی باشد و بهره‌ای برای مدتی که سر می‌آید. بنابراین مرتبه‌ای از ابتلائات الهی مثل استدراج و مکر و املاء مخصوص کافرانی است که لباس تقوا را برکنده و از حریم عبودیت خارج شدند. «کَذلکَ نَبلوهُم بِما کانوا یفسقُون» البته این همه از لطف و رحمت خداوند است که رو گردانندگان از آخرت را از نعمت اندک دنیا بهره‌مند می‌کند تا دست کم در این جا خوشی ناچیزی را تجربه کنند و همین بهره کم را از دوستانش می‌گیرد تا اجر عظیم اخروی را نصیب شان کند. هم از این رو پیامبر فرمود: «عَجَبا ً لِلعَبدِ المُومن مِن شیعَهِ مُحمدِ وَ عَلی علیهما السلام اِن ینصرفِی الدّنیا عَلی اَعدائه فَقد جَمَع لَه خَیر دارین وَ اِن امتَحَن فِی الدّنیا فَقَد ادَّخرَلَه فی الاخِرهِ ما لایکون لمِحنَته فِی الدّنیا قَدرٌ عِندَ اِضافَتها اِلی نِعمَ الاخِره و کَذلکَ عَجَبا للعَبد المُخالف لَنا اَهل البَیت اِن خَذَلَ فی الدّنیا وَ غََلَب باِیدِی المُومنینَ فَقد جَمعَ عَلیه عَذابَ الدّارین.
شگفتا از بنده‌ی با ایمان از پیروان پیامبر و علی(علیهما السلام) اگر در دنیا برابر دشمنش یاری شده و پیروز گردد. زیرا خداوند خیر دنیا و آخرت را برای او جمع کرده. و اگر به ناکامی آزموده شود، چنان با نعمت‌های افزوده بهشتی جبران می‌شود که اثری از رنج این آزمون باقی نماند. و شگفتا از دشمنان اهل بیت اگر در دنیا به دست مومنان شکست خورند. پس رنج دنیا و آخرت برای آن‌ها جمع شده است.
2-5. فلسفه و اهداف ابتلاء

                                                    .