پایان نامه رایگان با موضوع بخش مرکزی شهر، محل استقرار

محل روستا ها در موقعیتی واقع شده که به زمین های کشاورزی نزدیک باشد و فاصله بین زمین های کشاورزی تا محل روستا خیلی زیاد نباشد تا امکان سرکشی و مراقبت از مزرع برای روستاییان وجود داشته باشد . البته به علت شیوه غالب کشت که دیم بوده و این شیوه احتیاج به سرکشی و مراقبت دائم ندارد ، این عامل نسبت به 4 عامل اول نقش کمتری در مکان یابی روستاهای منطقه داشته است .
4-2- 6- دسترسی به مراکز خدمات منطقه ای
عدم شکل گیری عملکردهای خدماتی در روستاهای منطقه در زمان استقرار روستاها (دهه های اول قرن حاضر) و مطرح نبودن خدماتی چون آموزش ، بهداشت و … در نزد عشایر سبب شده تا این عامل اهمیت چندانی برای عشایر منطقه در انتخاب محل استقرار روستا نداشته باشد .
اما از آنجا که شیوه زندگی همچنان دامداری بود لذا درمکان گزینی این سکونتگاهها ، الزامات زندگی عشایر نقش تعیین کننده ای داشته است ؛ از جمله این الزامات نزدیکی به مراتع ییلاقی است و روستاها در نواحی پای کوهی و یا دره های کوهستانی شکل گرفته ، به علت کوهستانی بودن موقعیت نامناسب ارتباطی دارند و زمین های قابل کشت مناسب چه از نظر ویژگیهای فیزیکی (بافت و شیب زمین) و چه ازنظر وسعت اراضی ، محدود وکمیاب است . همچنین فاقد زمین هموار و مناسب برای توسعه آتی بافت مسکونی هستند در نتیجه این سکونتگاهها عمدتا فاقد توانها و الزامات زندگی روستایی و تولید کشاورزی اند .
4-3- مدل نظام استقرار روستاهای بخش مرکزی دهلران
پراکندگی روستاها در بخش مرکزی دهلران تابعی از عوامل استقرار روستاها است . که سبب ایجاد نظم خاصی در استقرار سکونتگاهها شده است . مهمترین عوامل حاکم بر ایجاد نظام استقرار روستاها در منطقه ، حوزه کوچ ، مالکیت مراتع ، آب و زمینهای کشاورزی بوده است . هر یک از طوایف ساکن در منطقه پس از یکجا نشینی ، مالک زمین های تحت حوزه کوچ خود گردیده است . حوزه کوچ طوایف معمولا باریکه ای از شهرستان دهلران بوده که طول آن در جهت شمالشرقی – جنوبغربی از ارتفاعات کبیر کوه تا مرز بوده است . بدین ترتیب هر یک از طوایف مکانی را برای استقرار روستا در حوزه کوچ انتخاب نموده است . در بخش مرکزی شهرستان دهلران آب شیرین در سنگهای آهکی وجود دارد که تنها مخزن آب شیرین در این بخش محسوب می شود . سنگهای مزبور به صورت باریکه ای در جهت شرقی – غربی در شمال جاده دهلران – مهران کشیده شده است و در آن به صورت پراکنده چشمه هایی با آبدهی مختصر وجود دارد . لذا اغلب روستاها در این بخش بصورت خطی در امتداد این رگه و در راستای جاده دهلران – مهران استقرار یافته اند . (نقشه پراکندگی روستاهای شهرستان دهلران)

4-4- تحولات جمعیتی روستاهای بخش مرکزی دهلران
بخش مرکزی شهرستان دهلران در سال 1390 دارای24 روستا ، مکان ، و مزرعه بوده که تعداد14 واحد آن روستا بوده است . بررسی روند تحولات 35 ساله (1355-1390) جمعیتی این روستاها نشان می دهد که در این بخش تعداد آبادیها و تعداد جمعیت آنها در حال تغییر و تحول دائم بوده است . به نحوی که روستاهای زیادی در این دوره پدید آمده و مجددا متروکه شده اند .
جدول 4 – 1- تحولات جمعیتی و تعداد روستاهای بخش مرکزی در(1355- 1390)
سال
نام روستا وضعیت طبیعی 1355 رتبه 1365 رتبه 1375 رتبه 1385 رتبه 1390 رتبه
بیشه دراز پایکوهی 454 1 1157 1 684 1 577 4 418 7
ویله پایکوهی – – 140 13 68 13 – – – –
تله نو پایکوهی – – 97 15 80 12 – – – –
گرده بیشه پایکوهی – – 261 4 – – – – – –
نصریان پایکوهی – – 5 18 – – – – 6 14
کاور دشت 107 5 258 5 161 9 456 5 485 5
هاویان پایکوهی 145 3 421 3 220 5 59 12 21 13
حاضرمیل دشت* 177 2 517 2 531 2 896 1 883 2
تم تمو دشت* – – 213 8 284 4 354 7 529 4
گلسیری دشت* – – 241 6 296 3 402 6 448 6
سنگر نادر پایکوهی 105 6 230 7 158 10 28 14 29 12

                                                    .