منبع پایان نامه درباره حقوق صاحبان سهام، حسابرس مستقل، صاحبان سهام، وجوه نقد

دانلود پایان نامه

ثابت است. اما واقعیت این است که به علت تغییر سطح قیمتها و در نتیجه تجمع قیمتهای متفاوت مربوط به سالهای مختلف، قابلیت مقایسه اقلام منعکس در صورتهای مالی مفهوم نخواهد بود. مثلا تطابق هزینههای یک دوره با درآمدهای همان دوره در صورت حساب سود و زیان به دلیل متفاوت بودن قدرت خرید واحد پول که مبنای اندازهگیری هزینهها و درآمدهای مزبور قرار گرفته است، با اشکال مواجه میشود. زیرا، اقلامی نظیر هزینه استهلاک بر مبنای قدرت خرید واحد پول در زمان تحصیل یا ایجاد دارایی مربوط محاسبه و با درآمدهای دوره جاری که مبتنی بر قدرت خرید فعلی واحد پول است، مقابله میشود، حال آن که قدرت خرید واحد پول در زمان تحصیل هر دارایی استهلاکپذیر می تواند اختلاف قابل ملاحظهای با قدرت خرید فعلی واحد پول داشته باشد. از سوی دیگر، به ترازنامه نیز همین ایراد وارد است. زیرا اقلام منعکس در ترازنامه در حالی با یکدیگر جمع میشود که قدرتهای خرید واحد پولی که برای اندازهگیری هر یک به کار رفته، متفاوت است.
تجدید نظر و تعدیل در صورتهای مالی مبتنی بر بهای تمام شده تاریخی به واسطه تغییر سطح قیمتها، کوششی است در جهت پذیرش این واقعیت که ارزش واحد پول ثابت نیست. به هر حال، از آنجایی که تغییر سطح قیمتها ممکن است به قابلیت مقایسه اطلاعات مالی لطمه وارد سازد. اگر همراه با صورتهای مالی اساسی، صورتهای مالی دیگری که حاوی اطلاعات تعدیل شده در ارتباط با تغییر سطح قیمتها باشد و به عنوان مکمل ارائه شود، میتواند استفادهکنندگان را در تفسیر صورتهای مالی یاری دهد. به همین دلیل، انجمنهای حرفهای حسابداری گروهی از کشورها، واحدهای انتفاعی بالنس به بزرگ را ملزم یا تشویق به ارائه این گونه صورتهای مکمل نمودهاند.
– ارائه اطلاعات پیشبینى شده: امروزه در کشورهای مختلف بر ارائه اطلاعات مالی پیشبینی شده تأیید و اصرار میشود و استفاده کنندگان صورتهای مالی نیز در مورد ارائه این گونه اطلاعات تقاضای فراوان دارند. برخی معتقدند که واحدهای انتفاعی باید تنها آن گروه از اطلاعات مالی تاریخی و جاری را ارائه کنند که امکان پیشبینی را برای سرمایهگذاران فراهم میسازد. به هر جهت سؤالاتی که در این زمینه مطرح میشود، این است که چه اطلاعاتی باید پیشبینی شود؟ و چگونه میتوان قابلیت اعتماد اطلاعات پیشبینی شده را اندازهگیری کرد؟ اگر چه متداولترین پیشبینی مربوط به سود خالص و سود هر سهم است. اما پیشبینی این گونه اقلام شاید به سختی و با حداقل قابلیت اعتماد انجام گیرد. زیرا اصولاً پیشبینی سود در حسابداری مبتنی بر متغیرهای ذهنی و مفروضات زیادی در مورد واحد انتفاعی و وضعیت اقتصادی است. سایر مواردی که پیشبینی آنها میتواند حائز اهمیتباشد، به شرح زیر است:
– فروشهای مورد انتظار
– دریافتها و پرداختهای مورد انتظار
– اندازهگیری تغییرات مورد انتظار در قیمتها و تقاضا برای محصولات واحد انتفاعی
اندازهگیری تغییرات مورد انتظار در هزینه دستمزد و بهای کالاها و خدماتی که معمولاٌ توسط واحد انتفاعی تحصیل میشود. در هر صورت، همراه با اطلاعات مالی پیشبینی شده، لازم است مفروضات اساسی مربوط به وضعیت صنعت و تغییرات در شرایط اقتصادی نیز افشا شود تا استفادهکنندگان از اطلاعات پیشبینی شده بتوانند قابلیت اتکای این گونه اطلاعات را ارزیابی کنند.
ب: افشاى اطلاعات غیر کمى:
ارزیابی میزان اهمیت و مربوط بودن اطلاعاتی که نمیتوان آنها را به شکل کمی ارائه کرد، به مراتب دشوارتر از اطلاعات کمی است. زیرا اشخاصی که این قبیل اطلاعات را مبنای تصمیمگیریهای خود قرار میدهند، ارزشهای متفاوتی برای آنها قایل میشوند. به طور کلی میزان مربوط بودن اطلاعات به میزان ارزش آنها در تصمیمگیری بستگی دارد. بنابر این، معیار را باید جایی جستجو کرد که بتوان گفت اطلاعات به اندازهای در تصمیمگیری بااهمیت است که از افشای آن نباید صرفنظر شود. مربوط بودن انواع معینی از اطلاعات غیر کمی را میتوان از طریق مربوط بودن اطلاعات کمی همبسته با آن اطلاعات تعیین کرد. مثلاً اگر داراییهای مشخصی وثیقه طلب وامدهندگان معینی است، چنانچه داراییهای مزبور از لحاظ مبلغ بااهمیت باشد، وثیقه نیز یک واقعیت مربوط خواهد بود. اما اگر داراییهای مورد وثیقه فاقد اهمیت باشد، اطلاعات توصیفی در مورد وثیقه نیز احتمالاً مربوط نخواهد بود. اما این موضوع در برخی موارد ممکن است صادق نباشد. مثلاً زیان جزئی در مورد موجودیهای مواد و کالا یا وجوه نقد چنانچه به علت اختلاس مدیران باشد. ممکن است یک واقعیت مربوط محسوب شود.
– رویههاى حسابداری: تنوع روشهای پذیرفته شده حسابداری که در واحدهای انتفاعی متفاوت و حتی در واحدهای انتفاعی مشابه مورد استفاده قرار میگیرد، قابلیت مقایسه مستقیم صورتهای مالی را مشکتر ساخته است. یکی از راهحلهای پیشنهادی، کوشش در جهت کاهش تعدادروشهای مختلف پذیرفته شده، بوده است به این امید که یکنواختی، امکان مقایسه را خود به خود فراهم خواهد ساخت. را حل پیشنهادی دیگر، افشای مناسب روشهای استفاده شده در هر مورد است با این فرض که استفادهکنندگان صورتهای مالی قادر خواهند بود، که گزارشهای مالی را به منظور دستیابی به قابلیت مقایسه، خود مجدداً تنظیم کنند. این راهحل اگر چه در برخی شرایط عملی به نظر میرسد اما در اغلب موارد استفادهکنندگان نمیتوانند صورتهای مالی مختلف را که مبتنی بر روشهای متفاوت است بر مبنای روش یکسان تهیه کنند و از این
طریق به قابلیت مقایسه صورتهای مزبور دست یابند. افشای رویههای حسابداری که جزء اطلاعات غیرکمی است، میتواند به تفسیر بهتر صورتهای مالی هر یک از واحدهای انتفاعی کمک کند و در نتیجه تصمیمات مبتنی بر صورتهای مزبور را تحت تأثیر قرار دهد. از این رو، استانداردهای حسابداری نیز بر مبنای این فرضیه، افشای اطلاعات مربوط به روشهای حسابداری مورد استفاده را از لحاظ ارائه مطلوب صورتهای مالی ضروری دانسته است.
– تغییرات حسابدارى: بکارگیری یکنواخت و مستمر اصول و روشهای حسابداری دیر زمانی است که از لحاظ ارزیابی فعالیتها و پیشبینی عملیات آتی واحدهای انتفاعی به عنوان یک ضرورت شناخته شده است. استانداردهای حسابداری نیز حامی این نظر است، اما با پذیرش تغییرات حسابداری در صورت ضرورت، خواستار افشای کامل هرگونه تغییر و ارائه توجیهات مربوط در صورتهای مالی دوره تغییر شده است. تغییرات حسابداری شامل تغییر در اصول و روشهای حسابداری، تغییر در برآوردهای حسابداری و تغییر در شخصیت حسابداری واحد گزارشگر است.
– افشاى رویدادهاى بعد از تاریخ ترازنامه: بسیاری از رویدادهایی که بعد از تاریخ ترازنامه واقع میشود، اعتبار و تفاسیر صورتهای مالی و تصمیمات اتخاذ شده بر مبنای اطلاعات منعکس در صورتهای مالی مزبور را تحت تاثیر قرار میدهد. انواع رویدادهای مربوط که ممکن است بعد از تاریخ صورتهای مالی اما قبل از تکمیل گزارشهای مالی واقع شود به شرح زیر است:
1- رویدادهایی که بر مبالغ منعکس در صورتهای مالی مستقیمآً مؤثر است و آنها را تغییر میدهد.
2- رویدادهایی که اعتبار دائمی ارزیابیهای منعکس در ترازنامه یا روابط بین اجزای تشکیلدهنده حقوق صاحبان سهام را به گونهای بااهمیت تغییر میدهد یا سودمندی فعالیتهای گزارش شده دورههای قبل به عنوان برآوردهای دوره جاری را به نحوی مرثر تحتالشعاع قرار میدهد.
3- رویدادهایی که ممکن است عملیات یا ارزیابیهای آتی رابه نحوی بااهمیت تحت تأثیر قرار دهد. رویدادهای نوع اول ناشی از فقدان اطلاعات کافی طیدوره مالی است و به دلیل دسترسی به اطلاعات جدید بعد از تاریخ ترازنامه به تغییراتی در ارزیابیها و برآوردها منجرمیشود.
رویدادهای نوع دوم بر صورتهای مالی سال مورد گزارش تأثیر مستقیم ندارد. اما احتمال میرود که تصمیمات مبتنی بر صورتهای مزبور را به نحوی بااهمیت تحت تاثیر قرار دهد. رویدادهای نوع سوم آثار نامشخص و نامعینی بر درآمدها و ارزیابیهای آتی دارد.

2-2-1-5 چگونه اطلاعات مالى باید افشا شود؟
در گزارشگری مالی اطلاعات را میتوان به گونههای مختلف افشا کرد که انتخاب بهترین راه به ماهیت و اهمیت نسبی اطلاعات در هر مورد بستگی دارد. راههای متداول و مرسوم برای افشای اطلاعات مالی را میتوان به شرح زیر طبقهبندی کرد:
الف: شکل و ترتیب صورتهای مالی اساسی
مربوطترین و بااهمیتترین اطلاعات باید همواره در متن صورتهای مالی اساسی منعکس شود، مشروط بر این که انعکاس چنین اطلاعاتی در صورتهای مزبور مقدور باشد. به محض این که بتوان رویدادهای مالی و سایر تغییرات ایجاد شده را با اعتماد و میزان متعارفی از دقت و صحت اندازهگیری کرد، لازم است داراییها و بدهیها و اثرات حاصله بر سود خالص و حقوق صاحبان سهام در صورتهای مالی افشا شود.
ب: اصطلاحات و ارائه جزئیات
همانگونه که شکل صورتهای مالی اساسی از لحاظ افشا اهمیت دارد، اصطلاحاتی که در صورتهای مالی مزبور بکارمیرود و جزئیاتی که در آن منعکس میشود، نیز واجد اهمیت است. اگر سرفصلها و توضیحات مربوط به اقلام منعکس در صورتهای مالی مناسب و گویا باشد به استفادهکنندگان آگاهیهای لازم را میدهد. اما استفاده از اصطلاحات مبهم تنها میتواند باعث سردرگمی و برداشتهای نادرست گردد. استفاده از اصطلاحات فنی حسابداری و دارای معانی شناخته شده و بکارگیری یکنواخت آنها در مورد اقلام مشابه، سودمندی صورتهای مالی را افزایش و بهبود کیفیت گزارشگری را باعث میشود. به طور کلی رعایت اختصار، یک هدف مطلوب در گزارشگری مالی است، اما اگر ارائه جزئیات از لحاظ تصمیمگیری در مورد صورتهای مالی بااهمیت و ضروری تشخیص داده شود، باید به افشای مناسب اطلاعات تفصیلی ارجحیت داد.
ج: یادداشتهای همراه صورتهای مالی
وضعیت گزارشگری مالی در اوضاع و احوال کنونی به گونهای است که آن را عصر یادداشتهای همراه صورتهای مالی مینامند. یادداشتهای همراه صورتهای مالی بخش مهمی از گزارشهای مالی محسوب میشود، زیرا اغلب تنها راه عملی برای توصیف کامل و مناسب انواع معینی از وضعیتها و رویدادهای خاص است. هدف از ارائه یادداشتهای همراه صورتهای مالی، افشای اطلاعات مربوط و بااهمیتی است که نمیتوان آنها را از طریق انعکاس در متن صورتهای مالی به گونهای مناسب و بدون این که از مطلوبیت صورتهای مزبور کاسته شود ارائه کرد. مزایای عمده یادداشتهای همراه صورتهای مالی کاربرد آنها در موارد زیر است:
– ارائه اطلاعات غیرکمی به عنوان جزء لاینفک صورتهای مالی
– افشای شرایط و محدودیتهای مربوط به اقلام منعکس در متن صورتهای مالی
– افشای جزئیاتی که ارائه آنها از طریق انعکاس در متن صورتهای مالی مقدور نیست
– ارائه مقادیر کمی و مطالب توصیفی که افشای آنها ضروری تشخیص داده شده است، اما در مقایسه با اطلاعات منعکس در متن صورتهای مالی در درجه دوم اهمیت قراردارد.
اشکالات عمده یادداشتهای همراه صورتهای مالی به شرح زیر است:
– مطالعه و درک یادداشتها بدون
بررسیهای همه جانبه مشکل به نظر میرسد و از این رو ممکن است نادیده گرفته شود.
– تحلیل محتوای یادداشتها برای استفاده در تصمیمگیریها مشکلتر از تلخیص، طبقهبندی و بکارگیری اطلاعات کمی منعکس در متن صورتهای مالی است. اهم اطلاعاتی که از طریق یادداشتهای همراه صورتهای مالی افشا میشود به شرح زیر است:
تاریخچه فعالیت واحد انتفاعی به طور خلاصه و مفید، خلاصه اهم رویههای حسابداری و تغییرات حسابداری، حقوق مرجح ممتاز اعتباردهندگان، محدودیت در پرداخت سود سهام، حقوق و امتیازات دارندگان سهام، قراردادهای در دست اجرا، پیشآمدهای احتمالی، رویدادهای بعد از تاریخ ترازنامه، خلاصهها و جداول و صورتهای مکمل و اطلاعاتی که افشای آن طبق قوانین و یا مقررات الزامی است. اطلاعاتی که از طریق یادداشتهای همراه صورتهای مالی افشا میشود، نباید با اطلاعات منعکس در متن صورتهای مالی تضاد داشته و نباید تکرار آن اطلاعات باشد، بلکه باید جزء متمم، مکمل، بااهمیت و لاینفک اطلاعات منعکس در متن صورتهای مالی باشد.
د: گزارش حسابرس مستقل
افشای اطلاعات مالی بااهمیت در مورد واحد انتفاعی اصولاً در گزارش حسابرس مستقل جایی ندارد، ام

دیدگاهتان را بنویسید